Dag Amerika, Goodbye America

Zaterdag 23 augustus, ergens tussen half vijf en half zes ’s morgens.

De exacte tijd moet ik schuldig blijven, we vliegen ergens boven de Atlantische Oceaan, volgens mij niet ver meer vanaf Engeland of Wales. Buiten begint het al weer een heel klein beetje lichter te worden na een korte nacht. Vliegend naar het oosten duurt zo’n nacht toch een aanzienlijk aantal uurtjes korter. Slapen lukt Esther en mij niet zo best, de kinderen zijn gelukkig al een aardig tijdje onder zeil, hangend in hun vliegtuigstoelen, ooglapjes voor en hun monden zo af en toe open. Om een uur of zes, New York tijd, zijn we opgestegen van JFK airport, iets meer dan een uur later dan de bedoeling was.
De laatste twee daagjes zijn wel druk en vermoeiend geweest. Na onze fantastische dag in Washington DC op woensdag zijn we donderdag weer in de camper gestapt om onze reis te vervolgen, terug naar New York. En soms, Jan, zijn er van die momenten waar je niet over schrijft ..... Het was niet de langste rit van onze rondreis maar wel door het drukste gebied. Vanaf Baltimore, of eigenlijk al vanaf Washington zelf, is het bijna één lang stedelijk gebied tot een stuk ten noorden van New York. Vanaf de camping reden we richting Baltimore waar we al snel niet meer wijs raakten uit de verschillende wegnummers, ineens verdween nummer 97, die we nog een tijdje hadden moeten volgen van de borden om later, zeer onverwacht, weer op te duiken. Even zaten we echt verkeerd maar na bestudering van de kaarten vonden we toch de weg weer terug. Via allerlei tolbruggen, hoog over de Chesapeake Baai, met soms prachtige vergezichten reden we de staat Maryland uit, door een klein stukje Delware om vervolgens in New Jersey op de New Jersey Turnpike te belanden. Na route 66 toch één van de bekendste stukjes Highway van het land. Even werd het nog spannend toen een paar honder meter voor ons een aantal grote Amerikaanse trucks volop in de remmen moesten. Eén truck schoot vanaf de linkerbaan helemaal naar rechts, een aantal auto’s moesten vol in de remmen om deze te ontwijken. Esther reageerde ook zeer alert door vol op de rem te gaan staan. Dat er een aantal kastjes open vlogen en er een bord vanuit de afwasteil op de grond belanden was dan toch het minst erge. Het bord rolde netjes naar voren en belandde tussen Esther haar voeten waar ik het, nog geheel in tact, tussenuit kon vissen. De rit vervolgd om op zoek te gaan naar de camping, een kilometer of twintig boven Tappan, waar we gisteren de camper moesten terugbrengen. Iets ten westen van Stony Point, New York, hebben we na enig zoeken Beaver Creek State Park gevonden. Ook dit Park lag weer in een prachtig natuurgebied, bergen, bossen en meren en dicht bij de Hudson rivier. Alleen in dit gebied zou je makkelijk een hele vakantie kunnen doorbrengen.
De faciliteiten waren wel minder, vieze washokken, stinkende wc’s, niet echt wat we in deze weken gewend waren. ‘s Middags de camper opgeruimd, het was wel de bedoeling dat de camper, in ieder geval van binnen helemaal schoon opgeleverd zou worden. De kinderen hebben ondertussen in de bossen hout verzameld voor ons laatste kampvuur. Na het kampvuur naar bed om te proberen nog uit te rusten voor de tocht terug.
Vanmorgen vroeg terug gereden naar Tappan, ongeveer 40 minuten. Na inspectie van de camper stond onze taxi klaar voor de rit naar het vliegveld. Volgens de chauffeur zou de rit, als er geen verkeer zou zijn, rond een uur duren. Grootste knelpunt om vanaf de westkant van de Hudson New York in te komen is het oversteken van die Hudson zelf. Het verkeer op de George Washington Bridge stond helemaal vast. Voordeel hiervan is wel dat als je bovenop op die brug staat je nog een mooi uitzicht heb over Manhattan. Het Empire State Building en zelfs, helemaal in de verte, het vrijheidsbeeld waren te zien. Het cirkeltje van onze vakantie was hierdoor zo goed als rond. De rit zelf was druk, zeer onrustig door de slechte wegen rondom de stad en het onstuimige rijden van de taxichauffeur. We waren erg blij dat we niet zelf met een camper door die chaos hoefden te manoeuvreren. Via de Bronx en Queens, langs Flushing Meadows, kwamen we uiteindelijk op het vliegveld aan. Na alle incheck en douaneformaliteiten konden we aan boord en stegen we uiteindelijk, zoals reeds gezegd, iets later dan gepland op.

Woensdag 20 augustus.
Om 9.30 uur vanmorgen hadden we een afspraak in Washington voor een rondleiding door het Capitol, het regeringsgebouw in de Amerikaanse hoofdstad. Camille, de dochter van Maarten en Sharon, heeft begin deze zomer stage gelopen bij de New Yorkse representative (lid van de tweede kamer) Michael Arcuri. Inwoners van een gebied kunnen via de staf van zo’n representative het bijwonen van zo’n rondleiding aanvragen. Gelukkig hadden ze voor ons nog een plekje en konden we mee. Rondom het Capitol staan drie gebouwen waar de werkplekken zijn van al deze representatives en hun staf. De rondleiding begon vnauit het Cannon Building, war deze beste man werkt. Vanuit de kelders van deze gebouwen lopen tunnels van en naar de andere gebouwen en ook naar het Capitol, het is daar een hele wereld onder de grond, bewakers op bijna iedere hoek, een restaurantje en winkeltje voor medewerkers maar uiteindelijk kwamen we in het Capitol zelf. Ongeveer anderhalf uur hebben we daar doorgebracht en veel gezien. Ergens in het gebouw is het middelpunt van de stad, op de grond ligt daar een steen van marmer in de vorm van een ster. Van daaruit is de stad verdeeld in vier kwadranten. Verder staan er door het hele gebouw honderd beelden van bekende Amerikanen, voor iedere staat 2. Er is een prachtige ruimte waar vroeger het hooggerechtshof (Supreme Court) zetelde en het oude House of Representative (Tweede kamer). Uiteindelijk kwamen we ook in de ruimte onder de koepel. Wat een indrukwekkende ruimte is dat, de toren is 88 meter hoog en volgens de dame die de rondleiding gaf groot genoeg om het vrijheidsbeeld in op te bergen, geen idee overigens waarom ze dat ooit zouden doen. De koepel is bovenin beschilderd met voorstellingen over George Washington en langs de rand de geschiedenis van Amerika. Beneden staan, zoals door het hele gebouw weer een groot aantal beelden en hangen ook weer schilderijen over belangrijke gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Vervolgens zijn we naar de huidige house of representatives gelopen, vergelijkbaar met de tweede kamer in Nederland. Dit is ook re ruimte waar de Amerikaanse president eens per jaar zijn State of the Union, vergelijkbaar met de Nederlandse troonrede uitspreekt. Daarna zijn we langzamerhand weer teruggelopen naar de andere kant van het gebouw om via de tunnels weer terug te komen in het Cannon Building. Toen we weer buiten stonden zijn we richting het Lincoln Memorial gelopen waar we, met zijn vijven in een taxi gestapt zijn, die ons even later bij Arlington National Cemetery heeft afgezet. Deze militaire begraafplaats is bekend vanwege onder andere het graf van John F. Kennedy en zijn broer Robert, van het graf van de onbekende soldaat waar om het half uur de wacht wordt gewisseld en een aantal andere bekende en iets minder bekende Amerikanen, waaronder een aantal ex-presidenten. Ook dit was weer een bijzonder en indrukwekkend bezoek.

Saturday, August 22nd, somewhere between 5.00 and 6.00 AM.
Because we’re flying somewhere over the Atlantic I’m not quite sure what time it is and were, exactly we are right now. My guess is we’re somewhere near Wales. Looking outside this small window I can see the daylight starting to show itself again, after a very short night. Flying to the east means the night’s almost cut in half. Beside me there are three beautiful children asleep, one of them snoring, his mouth open and the other two with their heads against each other. It’s quiet here, except the roaring of the engines. Just after 6.00 PM, we left JFK airport for our trip back home, having to say goodbye to a superb vacation.
The last two days have been very busy, but again, great experiences.
Wednesday we made our second visit to DC where the staff of Michael Arcuri, congress representative of one of the New York districts squeezed is in, in one of the tours they were giving. Camille Heyboer, who we met during our stay in New Hartford, was an intern there this summer and connections like that always come in handy.
The tour through the Capitol was great, what a beautiful building. The dome was amazing, standing there, looking up at the paintings it makes you feel really small. We also visited the former house of representatives, a beautiful room, the former supreme court quarters and the actual house of representatives, a lot of history has been written in that building.
After our tour we walked over to Lincoln Memorial and took a cab to Arlington Cemetery. Of course we visited the most famous spots there as well; the graves of John F. Kennedy and his brother Robert, the tomb of the unknown soldier where we experienced the changing of the guard and we just walked around it, amazed by the size of the places and of all of the stories of the people buried there.
It was a good way to finish our visit to the Washington DC area.
Thursday morning we headed off to the New York area. The distance wasn’t too bad, but the traffic was not at all what we were used to, up till now. Just after we passed Wilmington, Delaware and drove into New Jersey we took the New Jersey Turnpike and were caught between hundreds of trucks, trailers, motor homes and other vehicles. We managed to arrive safely just north of NYC, close to the town of Tappan were we had to drop the motor home off, early Friday morning. We stayed at Beaver Creek State Park, located in a beautiful area, surrounded by mountains, rocks and lakes. Too bad we didn’t have time left to walk and drive around the area. We had to clean up our home for four weeks and pack our stuff. Friday morning we drove to Tappan and dropped of the RV and were picked up by a cab hat took us to JFK. The ride was busy, the roads were packed and very bumpy, we were very glad we didn’t have to drive through that area ourselves. After checking in at the airport we boarded our plane and had to say goodbye to America, with a tear in our eyes. Thanks to everybody how made our stay unforgettable and the five of us promised each other, we definitely will come back, some day.