South Whitley Indiana.

Vandaag, voor het eerst na 24 jaar, teug in South Whitley. Dat was heel apart maar het was wel een geweldige dag. Aan het eind van de ochtend zijn we in de camper gestapt en vanaf ons parkeerplekje naar het zuiden gereden. South Whitley ligt hier ongeveer 35 kilometer vandaan. Rond 12 uur reden we het dorp binnen, heel veel dingen zijn nog bijna hetzelfde als toen maar natuurlijk zijn er ook veranderingen. Het tankstation van Grandpa Tom, de vader van Cheryl, is van de aardbodem verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor het gebouw van de brandweer. Een aantal panden zien er verwaarloosd uit. Andere, zoals bijvoorbeeld de bioscoop is helemaal vernieuwd. De Middle School is ineens verhuisd van de ene kant van de weg naar de andere en de High School is helemaal opgeknapt en hier en dar zijn er wat stukken bijgebouwd. Toch ziet het gebouw er nog steeds herkenbaar uit. Mocht ik zo nu en dan getwijfeld hebben of de stukjes die ik voor de krant heb geschreven werden gelezen, die twijfel werd snel weggenomen. Op het moment dat we de auto naast de school parkeerden stonden daar twee dames te kletsen naast een schoolbus. We waren nog niet uitgestapt of ze kwamen naar ons toelopen, “hé, zijn jullie niet dat gezin waarvan we iedere week de artikelen lezen in de krant? “ Ja dus, dat zijn wij. Meteen een heel gesprek. Beide dames werken op school in het cafetaria en al snel wilde ze voor ons wel een t-shirt van de school gaan regelen. Het schoolgebouw was open, een aantal docenten waren al dingen aan het voorbereiden voor het nieuwe schooljaar dat volgende week begint. Als eerste liepen we de sporthal binnen, helemaal vernieuwd maar toch ook heel herkenbaar, de geur, de tribunes, de baskets, met een paar stappen de deur door en meteen jaren terug in de tijd. Alleen nu met vrouw en drie kinderen. Daarna doorgelopen de school in waar intussen één van de dames die we buiten hadden gesproken ook stond en meteen werden we voorgesteld aan een aantal mensen die daar aan het werk waren, tot aan het directeur toe. Vrijwel iedereen had de stukjes in de krant gezien of gelezen. De dame in kwestie kreeg van de onderdirecteur een sleutel mee die toegang gaf tot alle ruimtes en locale en wij kregen een complete rondleiding door de school. Twee jaar geleden is de school helemaal opgeknapt en het ziet er geweldig uit, alles fris en schoon, de vloeren glimmen, alsof het gebouw er nog maar net is neergezet. Ook hier weer heel veel dingen herkenbaar, het theater, een aantal klaslokalen, de bibliotheek. Naast iedere klas hangt een naambordje van de docent, een paar namen nog steeds aanwezig. We hebben nog een tijdje staan praten met twee docenten waarvan ik geen les had gehad maar die er toen ook al waren. Esther kreeg speciaal nog een rondleiding door de praktijklokalen en met name het huishoudkundelokaal, omdat zij daar in Nederland natuurlijk de lessen op school voor verzorgd. Terug bij de kantoren hebben we een sweater van school mogen uitzoeken en dus zijn we momenteel een echte Whitko Wildcats familie.
Daarna zijn we het dorp ingelopen, eerst gezocht naar het huis van Tom en Lula, de ouders van Cheryl. Soms laat je herinnering je in de steek, ik wist nog wel in welke straat die stond en ongeveer waar, maar ik kon het niet meer terugvinden, tenzij het ooit is platgegooid en er een nieuw huis is neergezet. Doorgelopen naar de winkelstraat waar we een aantal winkeltjes zijn ingelopen. Bij Carol’s Corner, de drive in snackbar hebben we een milkshake voor de kinderen en een cola voor onszelf gekocht. Net toen we daar op het bankje zaten kwam Carol aanlopen waar we meteen een hele tijd mee hebben zitten praten. Ook zij had de stukjes in de krant gelezen. Zij heeft daar haar toko al 38 jaar en nog steeds is ze geweldig enthousiast over haar werk. Wat een geweldig mens! Daarna nog een stukje verder gelopen en nog wat winkeltjes bekeken om vervolgens rustig terug te lopen naar de school waar de camper geparkeerd stond.
Op de terugweg over Whitley Road gereden, waar Cheryl nog steeds woont. Cheryl zelf is nu een paar daagjes op vakantie maar we zien haar maandagavond nog. Voor het huis van Cheryl is een nieuw huis gebouwd waar Susan, haar dochter woont. Aan Cheryl’s huis is een stuk bijgebouwd maar verder ziet alles er nog net zo uit als toen. Tegenover haar huis wonen nog steeds een groep Amish. Voor hun huis stond een stalletje met groenten en fruit die ze verkopen. Esther en ik zijn even uitgestapt en hebben daar wat spulletjes gekocht. Esther wilde graag zien hoe die mensen daar leven en gekleed gaan. En, geloof het of niet, ook de Amish lezen de kranten en de vrouw die ons hielp herkende ons ook.
Het was inmiddels al half zes en we moesten nog wat andere boodschappen doen. We zijn daarom doorgereden naar Columbia City waar we in de Wall Mart wat spullen hebben ingeslagen voor de terug zijn gereden naar de camping.
Het was een erg spannende maar ontzettend leuke dag, en wat bijzonder om zo’n plek na zo’n lange tijd weer terug te zien.

Today we visited South Whitley and it was strange but also wonderful to be back in the town were I spent one year, 25 years ago. When we drove through town I noticed that a lot of things are still the same but also obviously, things have changed. Tom’s gas station is not there anymore. Some buildings look deserted and not well take care off, others look rebuild or renovated. First we drove to the school were we parked the care on front of the football field and the tennis courts. In the past months I sometimes doubted if there were many people who read the articles I’ve written for the Post and Mail. But the moment we got out of our motor home two ladies, came up to us and asked us if we are the Dutch family they were reading about. Yep, that’s us. We had a wonderful conversation with them before we went into the school. First we went into the Gym which, like the whole school, was renovated but still looks the same. The smell of the gym, the bleachers, the baskets, they all brought back memories of twenty five years ago.
When we walked to the cafeteria, one of the ladies we had met outside was there and we were introduced to other people who were working, preparing for the next year. Most of the people we met had seen or read the articles. We could walk through the entire school and even talked to some teachers who worked there when I lived in South Whitley. Before we left the school the five of us could choose a Wildcats t-shirt or sweater. What a great welcome they gave us at Whitko.
We left the school and walked into town. The theatre is still there, just like the pizza restaurant. And Carol’s corner is still there as well, we ordered a milkshake and some cokes there and when we sat down Carol came walking from her house. I recognized her immediately and she recognized me as well. Not because she remembered me from back then but because she had seen the articles as well. We had a great conversation with her an talked a lot about Holland, South Whitley, school, etc. She really wants a Dutch license plate besides all the others that are hanging there so we promised her to try to “find” one when we’re back home. We have to find some dark alley or something.
Before we walked back to our car we went to some other shops and then drove to Whitley Road. I wanted to see the house back were I lived for one year. Not a lot has changed, the house itself and the barn look great. On the other side of the road the Amish are selling fruits and vegetables. We stopped and bought some stuff over there. We couldn’t believe that they had also read the papers and the articles. We were recognized there as well.
What a strange but wonderful day we had in South Whitley.

Woensdag 7 augustus.

Gisteren en eergisteren hebben we twee heel rustige, heerlijke daagjes gehad op de camping; Four Miles Creek State Park in Youngstown, New York. Minder dan een half uur rijden van de Niagara watervallen maar in een erg rustig gebied gelegen. Zoals we al eerder geschreven hadden ligt het pal aan het Ontario meer waar we deze twee dagen een paar keer heerlijk in gezwommen hebben. De kinderen hebben zich vermaakt met moddergevechten en modderbaden. Op het laatst kwamen we er achter dat we bij de camping eigenlijk niet in het meer mochten zwemmen, we vroegen ons al af waarom er toch bijna niemand anders zwemmen was. Op de meeste plekken hier is het zo dat als er geen bewaking is, het verboden is om te zwemmen.
Verder hebben we de noodzakelijke boodschapjes gedaan, in het dorp even email gecheckt en weer een verhaaltje aan onze weblog toegevoegd. Leuk ook om de reacties te lezen en te horen van de mensen die we kort even aan de telefoon hebben gehad.
Gisterenmiddag betrok de lucht boven het Ontariomeer en zoals aangekondigd door een aantal mensen hoorden we in de verte onweer. We zijn nog even naar het Niagara Fort State Park gereden op vijf minuten van de camping. Een groot recreatiepark met voetbalvelden, een zwembad en een fort dat door de Fransen is gebouwd in tijdens de oorlog tussen Frankrijk en Engeland die hier ooit uitgevochten is. We wilden eigenlijk nog het fort in maar op het moment dat we er aankwamen begon het heftig te regenen en te onweren. De exacte details van wat zich in dit gebied allemaal heeft afgespeeld moeten we jullie daarom op dit moment even schuldig blijven. We zijn teruggereden naar ons kampeerplekje om voorbereidingen te treffen voor de reis van vandaag.
Een paar dingen die ons aan de Amerikanen opvielen. Als je, of in ieder geval wij, gaat kamperen wil je rustige relaxte dagen hebben, veel in de vrije natuur, lekker buiten zijn. Ga je naar de wc, dan loop je op je gemakje, met of zonder wc rol onder je arm (of onder een gehaakt wc-rol mutsje), naar het was, douche en wc-gebouw. Heb je een zakje afval, dan loop je met je zakje troep rustig over de camping, links en rechts wat mensen groetend naar de container om van je vuil af te komen.
Veel Amerikanen (eerlijk is eerlijk, niet allemaal), stappen ’s morgens of ’s avonds in hun auto, starten de motor, laten de boel even een paar minuutjes warmdraaien, om vervolgens de honderd meter naar het toiletgebouw rijdend af te leggen. Ook de tocht van misschien tweehonderd meter naar de afvalcontainer kan prima met de auto, immers, ook vanuit de auto kan je links en rechts de mensen met een zwaai begroeten.
Maandag hadden we de kinderen gevraagd wat ze wilden, in twee dagen naar Indiana rijden of een extra dagje rustig op de camping doorbrengen en één lange reis op woensdag van New York naar Indiana. Ze kozen voor het laatste omdat een extra dagje op deze camping ze wel aansprak. Vandaar dat we vanochtend om half acht vertrokken vanaf de camping. Allereerst zijn we richting Buffalo gereden . We hebben nog even zitten twijfelen, of we rijden door Ontario, Canada richting Detroit en vandaar naar het zuiden, naar Indiana. Of we gaan over Buffalo en onder het Eriemeer langs naar het westen. Omdat in de atlas werd aangegeven dat de laatste route ruim een uur minder reistijd zou kosten kozen we daarvoor. We hoopten alleen dat de ochtendspits bij Buffalo geen roet in het eten zou gooien. Ochtendspits, welke ochtendspits?? Zonder problemen reden we over de route 190 langs het centrum van Buffalo naar het zuiden, met een mooi zicht op de skyline. Eén gebouw sprong er uit, een hoog kantoorgebouw met bovenop twee vrijheidsbeelden. Onder Buffalo de Interstate 90 opgereden die we tot aan Toledo, Ohio zouden volgen. Het landschap veranderde een paar keer, voorbij Buffalo rij je eerst door de wijnstreek, heuvelachtig gebied met uitgestrekte wijngaarden, daarna veel bos, met veel naaldbomen en in Ohio maakte het bos steeds meer plaats voor landbouwgronden met vooral heel veel mais. Onderweg een paar keer even gestopt om iets te drinken en te eten. Daarnaast hebben we ons wederom een aantal keren vergaapt aan de voertuigen, gigantische trucks met soms twee, een enkele keer zelfs drie aanhangers erachter, grote campers met vaak de personenauto er achter aan vastgemaakt maar ook de snelheid waarmee wordt gereden. Maximum snelheid is 65 mijl, ongeveer 104 kilometer per uur. Die snelheid geldt echter voor alle verkeer, dus ook voor vrachtwagens, waardoor je met grote regelmaat wordt ingehaald door die enorme monsters op de weg, dat is toch wel wennen. Ook bij Cleveland liep de weg vlak langs het centrum van de stad waardoor we ook daar mooi zicht hadden op de hoge gebouwen die in iedere, zichzelf respecterende Amerikaanse stad zijn neergeplant. Bij Toledo zijn we Interstate 90 afgegaan om via route 24 en route 6 richting Indiana te rijden. Rond half zeven reden we Indiana binnen waarna het nog een half uurtje rijden was tot aan Kendallville. Daar hebben we onze eerste Wall Mart aangedaan om wat boodschappen te kopen, wat een winkel!! Daar gaan we zeker nog een keer naar toe, dus daar schrijven we vast nog wel even over. Daarna bij de Pizzahut pizza’s besteld. Voor slechts 60 dollarcent kregen we er nog iets extra’s bij. Wat dan? Geen idee, maar de vriendelijke pizzahutdame deed zo haar best om dit aan de man te brengen dat we maar zijn gezwicht voor haar charmes en ja hebben gezegd. Gratis een doos met dumplings, dumplings?, ja dus. We zijn duidelijk erg onbekend met de Amerikaanse fastfood cultuur.
Vanuit Kendallville doorgereden, via route 6 en route 9 naar Chain O’Lakes State Park waar een camping is. Er was nog plaats zat en dus zitten we momenteel weer op een nieuw plekje, tussen de bossen, in een gebied met een aantal kleine meertjes waar geroeid en gezwommen kan worden. Het park ligt zo’n 30 kilometer boven South Whitley, het dorp waar ik een jaar gewoond heb en waar we morgen ons eerste bezoek aan gaan brengen.
Nog even een leuk verhaal van iemand die ik vanavond in het washok tegen kwam. Een wat oudere man, begin 70 of misschien nog wel ouder, paar tanden uit zijn mond, scheerschuim op zijn kin stond zich zo goed en kwaad als het kon op te knappen. Michiel stond met zijn mond open de man aan te staren, zijn eigen vader scheert zich elektrisch, dus dat witte spul kent hij niet. En zoals dat soms gaat even een praatje gemaakt. De man bleek ooit (rond 1873) een docent te hebben gehad op school die oorspronkelijk uit Nederland kwam. Die man had ooit de opmerking geplaatst dat er “three kind of Dutch” zijn. “There’s Amsterdam Dutch, There’s Rotterdam Dutch, and there’s the other dam(n) Dutch.” Leuke woordspeling om de dag mee af te sluiten.

Wednesday, August 7th.

Today we left New York and drove to Indiana. The last two days we had quiet days up and around the campground. We went swimming in Lake Ontario, bought some groceries and went to the Naigara Fort State Park. The moment we wanted to visit the Fort there was a thunderstorm and it started raining. So we didn’t visit the Fort. We went back to the campground so we could prepare some things already for our trip to Indiana.
So this morning we headed of west. Our first idea was to travel through Canada to Detroit and then south to Indiana. Last Monday we asked the kids if they wanted to travel to Indiana in two days, or have one more quiet day at the campground and drive the whole distance at once. They went for that one extra day of swimming and playing, so we choose to drive south of Lake Erie. That should save us about one hour travelling time. So we took route 190 to Buffalo and were surprised that we could drive past Buffalo without any problems during rush hour. After Buffalo we took the Interstate 90 which would take us all the way to Toledo. We had some short stops on the way and after reaching Toledo we took route 24 and at Napoleon route 6 west to Indiana. At around 6.30 PM we crossed the Indiana State Line and drove to Kendallville were we stopped for some groceries at Wall Mart. That was our first visit there and I’m sure we’ll go there again one of those days. We want to buy some stuff and by the look of it they must sell about everything over there. We ordered some pizza’s at Pizza hut were the lady behind the counter managed to talk us into buying the special offer for this week. It would only cost us 60 cents extra and we would get something else, we didn’t have a clue what though. But it sounded as we would be stupid not to go for this one time deal/ So we ended up with two pizza’s and a box full of dumplings. Because we seldom buy food at fastfood restaurants we weren’t familiar with it, but it tasted great.
From Kendallville we drove to the Chain O’lakes State Park were we found a place to stay.
It’s beautiful out here, woods and some gorgeous lakes were the kids can swim or were we can rent a boat for a day.
I ended the day talking with and elderly men who was shaving himself in the bathroom. A long time ago (somewhere ‘round 1873) he had a teacher who originally came from the Netherlands. His teacher told him there were three kind of Dutch people. “There’s Amsterdam Dutch, there’s Rotterdam Dutch and there’s the other dam(n) Dutch”. I replied that we belong to the last category then.