Dag Amerika, Goodbye America

Zaterdag 23 augustus, ergens tussen half vijf en half zes ’s morgens.

De exacte tijd moet ik schuldig blijven, we vliegen ergens boven de Atlantische Oceaan, volgens mij niet ver meer vanaf Engeland of Wales. Buiten begint het al weer een heel klein beetje lichter te worden na een korte nacht. Vliegend naar het oosten duurt zo’n nacht toch een aanzienlijk aantal uurtjes korter. Slapen lukt Esther en mij niet zo best, de kinderen zijn gelukkig al een aardig tijdje onder zeil, hangend in hun vliegtuigstoelen, ooglapjes voor en hun monden zo af en toe open. Om een uur of zes, New York tijd, zijn we opgestegen van JFK airport, iets meer dan een uur later dan de bedoeling was.
De laatste twee daagjes zijn wel druk en vermoeiend geweest. Na onze fantastische dag in Washington DC op woensdag zijn we donderdag weer in de camper gestapt om onze reis te vervolgen, terug naar New York. En soms, Jan, zijn er van die momenten waar je niet over schrijft ..... Het was niet de langste rit van onze rondreis maar wel door het drukste gebied. Vanaf Baltimore, of eigenlijk al vanaf Washington zelf, is het bijna één lang stedelijk gebied tot een stuk ten noorden van New York. Vanaf de camping reden we richting Baltimore waar we al snel niet meer wijs raakten uit de verschillende wegnummers, ineens verdween nummer 97, die we nog een tijdje hadden moeten volgen van de borden om later, zeer onverwacht, weer op te duiken. Even zaten we echt verkeerd maar na bestudering van de kaarten vonden we toch de weg weer terug. Via allerlei tolbruggen, hoog over de Chesapeake Baai, met soms prachtige vergezichten reden we de staat Maryland uit, door een klein stukje Delware om vervolgens in New Jersey op de New Jersey Turnpike te belanden. Na route 66 toch één van de bekendste stukjes Highway van het land. Even werd het nog spannend toen een paar honder meter voor ons een aantal grote Amerikaanse trucks volop in de remmen moesten. Eén truck schoot vanaf de linkerbaan helemaal naar rechts, een aantal auto’s moesten vol in de remmen om deze te ontwijken. Esther reageerde ook zeer alert door vol op de rem te gaan staan. Dat er een aantal kastjes open vlogen en er een bord vanuit de afwasteil op de grond belanden was dan toch het minst erge. Het bord rolde netjes naar voren en belandde tussen Esther haar voeten waar ik het, nog geheel in tact, tussenuit kon vissen. De rit vervolgd om op zoek te gaan naar de camping, een kilometer of twintig boven Tappan, waar we gisteren de camper moesten terugbrengen. Iets ten westen van Stony Point, New York, hebben we na enig zoeken Beaver Creek State Park gevonden. Ook dit Park lag weer in een prachtig natuurgebied, bergen, bossen en meren en dicht bij de Hudson rivier. Alleen in dit gebied zou je makkelijk een hele vakantie kunnen doorbrengen.
De faciliteiten waren wel minder, vieze washokken, stinkende wc’s, niet echt wat we in deze weken gewend waren. ‘s Middags de camper opgeruimd, het was wel de bedoeling dat de camper, in ieder geval van binnen helemaal schoon opgeleverd zou worden. De kinderen hebben ondertussen in de bossen hout verzameld voor ons laatste kampvuur. Na het kampvuur naar bed om te proberen nog uit te rusten voor de tocht terug.
Vanmorgen vroeg terug gereden naar Tappan, ongeveer 40 minuten. Na inspectie van de camper stond onze taxi klaar voor de rit naar het vliegveld. Volgens de chauffeur zou de rit, als er geen verkeer zou zijn, rond een uur duren. Grootste knelpunt om vanaf de westkant van de Hudson New York in te komen is het oversteken van die Hudson zelf. Het verkeer op de George Washington Bridge stond helemaal vast. Voordeel hiervan is wel dat als je bovenop op die brug staat je nog een mooi uitzicht heb over Manhattan. Het Empire State Building en zelfs, helemaal in de verte, het vrijheidsbeeld waren te zien. Het cirkeltje van onze vakantie was hierdoor zo goed als rond. De rit zelf was druk, zeer onrustig door de slechte wegen rondom de stad en het onstuimige rijden van de taxichauffeur. We waren erg blij dat we niet zelf met een camper door die chaos hoefden te manoeuvreren. Via de Bronx en Queens, langs Flushing Meadows, kwamen we uiteindelijk op het vliegveld aan. Na alle incheck en douaneformaliteiten konden we aan boord en stegen we uiteindelijk, zoals reeds gezegd, iets later dan gepland op.

Woensdag 20 augustus.
Om 9.30 uur vanmorgen hadden we een afspraak in Washington voor een rondleiding door het Capitol, het regeringsgebouw in de Amerikaanse hoofdstad. Camille, de dochter van Maarten en Sharon, heeft begin deze zomer stage gelopen bij de New Yorkse representative (lid van de tweede kamer) Michael Arcuri. Inwoners van een gebied kunnen via de staf van zo’n representative het bijwonen van zo’n rondleiding aanvragen. Gelukkig hadden ze voor ons nog een plekje en konden we mee. Rondom het Capitol staan drie gebouwen waar de werkplekken zijn van al deze representatives en hun staf. De rondleiding begon vnauit het Cannon Building, war deze beste man werkt. Vanuit de kelders van deze gebouwen lopen tunnels van en naar de andere gebouwen en ook naar het Capitol, het is daar een hele wereld onder de grond, bewakers op bijna iedere hoek, een restaurantje en winkeltje voor medewerkers maar uiteindelijk kwamen we in het Capitol zelf. Ongeveer anderhalf uur hebben we daar doorgebracht en veel gezien. Ergens in het gebouw is het middelpunt van de stad, op de grond ligt daar een steen van marmer in de vorm van een ster. Van daaruit is de stad verdeeld in vier kwadranten. Verder staan er door het hele gebouw honderd beelden van bekende Amerikanen, voor iedere staat 2. Er is een prachtige ruimte waar vroeger het hooggerechtshof (Supreme Court) zetelde en het oude House of Representative (Tweede kamer). Uiteindelijk kwamen we ook in de ruimte onder de koepel. Wat een indrukwekkende ruimte is dat, de toren is 88 meter hoog en volgens de dame die de rondleiding gaf groot genoeg om het vrijheidsbeeld in op te bergen, geen idee overigens waarom ze dat ooit zouden doen. De koepel is bovenin beschilderd met voorstellingen over George Washington en langs de rand de geschiedenis van Amerika. Beneden staan, zoals door het hele gebouw weer een groot aantal beelden en hangen ook weer schilderijen over belangrijke gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Vervolgens zijn we naar de huidige house of representatives gelopen, vergelijkbaar met de tweede kamer in Nederland. Dit is ook re ruimte waar de Amerikaanse president eens per jaar zijn State of the Union, vergelijkbaar met de Nederlandse troonrede uitspreekt. Daarna zijn we langzamerhand weer teruggelopen naar de andere kant van het gebouw om via de tunnels weer terug te komen in het Cannon Building. Toen we weer buiten stonden zijn we richting het Lincoln Memorial gelopen waar we, met zijn vijven in een taxi gestapt zijn, die ons even later bij Arlington National Cemetery heeft afgezet. Deze militaire begraafplaats is bekend vanwege onder andere het graf van John F. Kennedy en zijn broer Robert, van het graf van de onbekende soldaat waar om het half uur de wacht wordt gewisseld en een aantal andere bekende en iets minder bekende Amerikanen, waaronder een aantal ex-presidenten. Ook dit was weer een bijzonder en indrukwekkend bezoek.

Saturday, August 22nd, somewhere between 5.00 and 6.00 AM.
Because we’re flying somewhere over the Atlantic I’m not quite sure what time it is and were, exactly we are right now. My guess is we’re somewhere near Wales. Looking outside this small window I can see the daylight starting to show itself again, after a very short night. Flying to the east means the night’s almost cut in half. Beside me there are three beautiful children asleep, one of them snoring, his mouth open and the other two with their heads against each other. It’s quiet here, except the roaring of the engines. Just after 6.00 PM, we left JFK airport for our trip back home, having to say goodbye to a superb vacation.
The last two days have been very busy, but again, great experiences.
Wednesday we made our second visit to DC where the staff of Michael Arcuri, congress representative of one of the New York districts squeezed is in, in one of the tours they were giving. Camille Heyboer, who we met during our stay in New Hartford, was an intern there this summer and connections like that always come in handy.
The tour through the Capitol was great, what a beautiful building. The dome was amazing, standing there, looking up at the paintings it makes you feel really small. We also visited the former house of representatives, a beautiful room, the former supreme court quarters and the actual house of representatives, a lot of history has been written in that building.
After our tour we walked over to Lincoln Memorial and took a cab to Arlington Cemetery. Of course we visited the most famous spots there as well; the graves of John F. Kennedy and his brother Robert, the tomb of the unknown soldier where we experienced the changing of the guard and we just walked around it, amazed by the size of the places and of all of the stories of the people buried there.
It was a good way to finish our visit to the Washington DC area.
Thursday morning we headed off to the New York area. The distance wasn’t too bad, but the traffic was not at all what we were used to, up till now. Just after we passed Wilmington, Delaware and drove into New Jersey we took the New Jersey Turnpike and were caught between hundreds of trucks, trailers, motor homes and other vehicles. We managed to arrive safely just north of NYC, close to the town of Tappan were we had to drop the motor home off, early Friday morning. We stayed at Beaver Creek State Park, located in a beautiful area, surrounded by mountains, rocks and lakes. Too bad we didn’t have time left to walk and drive around the area. We had to clean up our home for four weeks and pack our stuff. Friday morning we drove to Tappan and dropped of the RV and were picked up by a cab hat took us to JFK. The ride was busy, the roads were packed and very bumpy, we were very glad we didn’t have to drive through that area ourselves. After checking in at the airport we boarded our plane and had to say goodbye to America, with a tear in our eyes. Thanks to everybody how made our stay unforgettable and the five of us promised each other, we definitely will come back, some day.

Washinton DC en omgeving

Dinsdag 19 augustus
Vandaag en de voorgaande twee dagen hebben we twee ontspannen en rustige dagen gehad. Aanvankelijk was ons plan om zaterdag en zondag naar Washington DC te gaan en daarna weer door te rijden naar het noorden, richting New York. Het bevalt ons hier echter erg goed en we hebben een prachtige plek gevonden om met de kinderen te gaan zwemmen in Sandy Point State Park. Dit park ligt net ten oosten van Annapolis aan Chesapeake Bay, een uitloper van de Atlantische oceaan. Zoals de meeste State Parks waar we tot nu toe zijn geweest is ook deze schoon en goed onderhouden. Naast het strandje, op de grasvelden staan tafels met barbecues waar gretig gebruik van wordt gemaakt en verder is er een basketballveld en kunnen mensen met een boot vanaf die plek hun motorjachten, speedboten en zeilboten te water laten om door de baai te varen.
De kinderen hebben al voldoende aan water en zand en daar hebben ze volop van genoten. Af en toe een beetje basketballen met de drie kinderen of samen met Daniël en we komen zonder problemen de dag door.
Gisterenavond na ons bezoek aan het strand hebben we nog een tijdje in de “Mall” in Annapolis doorgebracht en daar wat gegeten en gedronken. Die winkelcentra hier zijn we erg groot, uitgebreid maar uiteraard ook supercommercieel. In één van de schoenenwinkels werden we, zoals gebruikelijk, erg vriendelijk ontvangen. Toen de man hoorde dat we vanuit “Holland” komen vond hij dat we toch wel een heel speciale behandeling verdienden. Toen hij echter in de gaten kreeg dat er uiteindelijk geen schoenen in de collectie aanwezig waren waarin wij geïnteresseerd waren was de vriendelijkheid al snel ver te zoeken.
Vanochtend heeft Esther wel alvast wat spullen ingepakt en de twee eerste koffers zijn al weer helemaal ingericht voor de terugreis, het einde van deze fantastische vakantie komt wel erg snel in zicht nu. Voor morgen hebben we nog wel een speciale dag op het programma staan. Camille, de dochter van Sharon en Maarten waar we aan het begin van de vakantie zijn geweest, heeft deze zomervakantie stage gelopen in Washington DC. Via haar “collega’s” in de Amerikaanse hoofdstad hebben we voor morgenochtend een plekje kunnen regelen in een rondleiding door het Capitool, het regeringsgebouw in Washington. We zijn erg benieuwd naar wat we daar allemaal te horen en te zien krijgen. Daarna willen we nog een aantal andere dingen in Washington bekijken voordat we donderdag aan de rit vanaf hier naar New York gaan beginnen.
Dat ook onze kinderen niet ontkomen aan diepzinnige overpeinzingen over het leven valt op te maken uit een conversatie tussen Anna en Michiel, gisteren.
Anna: “wat is het belangrijkste in de hele wereld? “
Michiel: “……………”(spelend met een Nintendo)
Anna: “het leven zelf en van God houden”
Michiel: “Niet waar. Dat je je melk opdringt!!”

Tuesday, August 19th.
The last three days we’ve been taking it really easy and slow. The kids were tired and so were we. Our vacation is slowly coming to an end and we still have some exciting days ahead of us. We’ve found a really nice State Park with a beach, close to the campground we’re staying: Sandy Point State Park, right at Chesapeake Bay, about 10 miles east of Annapolis. Like most State Parks we’ve visited during our trip it’s beautiful down there. There’s lots of space, places for a BBQ, a sandy beach, great water for the kids to play in, playgrounds and basketball courts.
The kids just need sand and water to have a great time and they did.
This morning Esther already packed some of our suitcases while I entertained the kids on the campground’s playground and pool. After all, the end of this incredible vacation is really coming to an end now. We do have some special things still ahead of us. Tomorrow we’ll go on a tour in the Capitol and we’re really excited to hear and see this building from the inside. Then Thursday we’ll drive from here to New York before we’ll fly back home on Friday.
Vacation is also a time were people think about their lives and other important things. To illustrate this, here’s a conversation between Anna and Michiel, just yesterday.
Anna: “What’s the most important thing in the whole world?”
Michiel: “…………” (Playing with his Nintendo)
Anna: “Live itself and to love God”
Michiel: “That’s not true. Most important is to drink your milk!!”

Washington DC

Vrijdag 15 augustus.

Vandaag weer een rustige dag gehad. Na de rit van gisteren wilde we niet direct weer op pad. Daniël ging eerst een tijdje basketballen, al snel speelde hij een tijd samen met Logan, een Amerikaanse jongen van zijn leeftijd. Het weer is hier fantastisch en om een uur of elf zijn we met z’n allen in het zwembad gedoken. Het zwembad is niet zo groot maar aangezien het niet meer zo druk is, in de meeste Staten zijn de schoolvakanties al weer voorbij, waren er maar een paar andere kinderen aan het zwemmen. Wel kwamen we er weer achter dat sommige regeltjes in dit land, in onze ogen wel erg overdreven zijn. Eén van de regels in het zwembad is dat de badmeester ieder uur tien minuten pauze heeft. Tijdens die tien minuten mag er niet gezwommen worden. Sowieso een badmeester bij een klein zwembadje op een camping lijkt ons niet echt noodzakelijk. De badmeester hier is een jonge knul, jaar of twintig met veel tatoeages. Veel meer dan met zijn mobiel bellen zijn vrienden bellen doet hij niet. Ieder uur, strak op het hele uur blaast hij op zijn fluitje, teken dat iedereen het zwembad moet verlaten, en gaat gewoon door met bellen. Na tien minuten wordt er weer op het fluitje geblazen en mag er dus weer gezwommen worden. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij het heerlijk vond om door dat fluitje controle te hebben over iedereen die zich in het zwembad bevindt. De neiging om vlakbij een bellende badmeester een bommetje te doen heb ik een paar keer moeten onderdrukken.
Om een uur of drie ’s middags werden we opgehaald door Mark, de broer van Becky, en zijn kersverse vrouw Carol. Zij wonen hier vlakbij, in Glenn Burnie, en hadden ons uitgenodigd voor een middagje zwemmen in hun tuin en eten. We hebben een gezellige middag gehad met z’n allen, van zowel Carol als Mark waren er ook twee kinderen bij. Beide zijn ze eerder getrouwd geweest. Na een maaltijd van pizzabrood en milkshakes hebben ze ons weer op de camping afgezet.

Friday August 15th.
Today we had a quiet day after yesterday’s trip from Ohio to the DC area. In the morning we stayed at the campground. We went swimming in the pool and Daniël played some basketball with Logan, an American kid of about his age. In the pool we noticed another difference between the rules they have here and rules in the Netherlands. In most pools on campgrounds at home there won’t be lifeguards. Here they have a lifeguard and there’s this rule that he has a break of ten minutes every hour. Then he blows his whistle so everybody knows he has to go out of the water. In his ten minute break he just stayed by the pool, calling with his friends like he’s been doing all the time. Ten minutes later he blows his whistle again, so people know they can start swimming again. Then there’s another rule that parents are responsible and they have to watch their children closely while they are in the pool. I was wondering why they need a lifeguard here?
At 3.00 PM Mark, Becky’s brother, and his wife Carol picked us up. We would go to their place for a swim and dinner. We went to their house in Glenn Burnie, which is only 15 minutes from where we are staying. The kids had fun playing in their pool and we talked a lot. We had pizza bread for dinner and the kids loved making their own pizza’s. We finished our meal with milkshakes before Carol and Mark drove us back to the campground.

Zaterdag 16 Augustus.
Vandaag ons eerste bezoek aan Washington DC. ’s Ochtends werden we met de shuttlebus vanaf de camping afgezet bij een metrostation waarna we met de metro richting Washington gingen. We stapten uit bij het Smithsonian Museum, midden tussen Capitol Hill aan de ene kant en het Washington Monument en daarachter het Lincoln Memorial aan de andere kant. Aangezien we nog een dagje naar Washington willen besloten we vandaag niet naar het Capitool te gaan en zijn we de andere kant op gelopen. Allereerst zijn we bij het Washington Monument gaan kijken, de grote “naald” die in films vaak te zien is. Je kan het monument bezoeken maar de enige mogelijkheden die voor vandaag nog over waren, waren pas om 8 uur ’s avonds. Vanaf daar zijn we richting het Witte Huis gelopen. Tussen de hekken door heb je een mooi zicht op de grote tuin met daarachter het Witte Huis. Vervolgens zijn we doorgelopen naar de achterkant. Dat is de kant van het Witte Huis waar hoge gasten van de Amerikaanse president worden ontvangen en die je bij dat soort gelegenheden ook op televisie ziet. Aan de overkant van de straat ligt een park waar we een broodje hebben gegeten. Dat doe je toch niet iedere dag, je broodje eten met zicht op het Witte Huis? Vervolgens zijn we doorgelopen, eerst naar met monument voor de tweede wereldoorlog en daarna richting het Lincoln Memorial. Ook dit gebouw wordt veel gebruikt in films en reportages over Washington. Op de trappen en in het gebouw zelf was het flink druk maar we hebben alles toch goed kunnen zien. Nog een tijdje op de trappen gezeten vanwaar je een mooi uitzicht heb richting het Washington Monument en Capitol Hill. Het was inmiddels alweer half vier geweest en we moesten om half zes eer terug zijn bij het metrostation waar we weer zouden worden opgehaald door de bus van de camping. We zijn daarom weer teruggelopen, langs met monument van de Koreaanse oorlog, langs Washington Monument naar de ingang van de metro.
Als het goed is gaan we dinsdag weer terug naar Washington om nog een aantal dingen te bezoeken waar we nu niet aan toe zijn gekomen.
We hebben een heerlijke dag gehad, mooi weer in een prachtige stad met veel ruime boulevards, grote, mooie gebouwen en monumenten.

Saturday, August 16th.
Today we visited Washington DC. We took the Metro into the City and got off at the Smithsonian. Because we are planning to go back to Washington next Tuesday we didn’t want to run around, trying to visit all the sites in one day. First we walked to Washington Monument, trying to get tickets for the tour. Almost all the tours were already fully booked, so maybe we’ll have more success Tuesday. From there we continued are walk to the White House. From that side you have a beautiful view on the gardens and the White House itself. We took some pictures and walked around the Dwight Eisenhower building to the backside of the White House. There, in the park across the street we had a sandwich. It’s kind off special, eating your sandwich with the White House right in front of you. After our lunch we went to the Monument for the second World War and then to Lincoln Memorial. We went up the stairs (97) and inside the building. There were a lot of people their, inside and on the stairs in front of the monument but we managed to see everything and sitting on the stairs ourselves, enjoying the view.
Because we had to be back at the metro station at 5.30 we walked back, passing the monument for the Korean War and back to the Smithsonian.
We had another great day with beautiful weather in a wonderful city.

Ohio, Barkcamp State Park

Na weer een paar dagen zonder Internet bereik weer een overzicht van de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.

Donderdag 14 augustus.
Op dit moment zitten we op een camping tussen Washington DC en Baltimore. Het is avond en donker buiten, Anna en Michiel liggen in bed, Daniël en Esther zijn even naar het kampwinkeltje gelopen om te kijken wat er allemaal te krijgen is en of ze nog een koffie kunnen bemachtigen voor mij. Ik wil graag de laatste ontwikkelingen van onze reis op het Internet zetten en nog even genieten van een kampvuurtje, moet dus nog wel even mijn ogen open kunnen houden. Vanmorgen om half negen zijn we vertrokken vanuit Ohio en de Highway 70 opgereden, deze zouden we vrijwel geheel kunnen volgen tot vlak voor Baltimore. Het was een prachtige reis, al snel kwamen we in bergachtig gebied met prachtige uitzichten, veel bossen en af en toe een dorpje of stadje. Het Appalachen, zoals dit gebergte heet, strekken zich uit vanaf de oostkant van Ohio tot ver in Maryland. Vandaag door vier staten gereden; Ohio, West Virginia, Pensylvania en Maryland, waarin ook Baltimore zich bevindt. Washington DC is de uitzondering in de VS, die ligt als enige stad of dorp niet in één van de 50 staten.
We genieten nog steeds enorm van alles wat we meemaken, de omgeving, de mensen die over het algemeen erg vriendelijk en behulpzaam zijn, en we kunnen niet geloven dat het nog maar iets meer dan een week is voordat we weer terug naar Nederland vliegen. Maar voordat dat gebeurt hopen we toch nog wat mooie dingen mee te maken. Dit weekend gaan we naar Washington, we hopen daar de belangrijkste trekpleisters te kunnen bezoeken, Witte Huis, Capitool, de monumenten voor de vier belangrijkste presidenten en nog een aantal dingen. Daar zullen we, zodra dat lukt, weer een stuk op ons Blog zetten. Voordeel van deze camping is dat we gewoon, in de camper, draadloos internet hebben en dus iedere dag een stukje kunnen toevoegen (als we daar na een dag nog zin in hebben). Groetjes voor nu van ons vijven.

Thursday, August 14th.
This morning, around 8.30 we left Ohio en drove East. Altogether we drove through 4 different States; Ohio, West Virginia, Pennsylvania and Maryland. It was fairly easy, we just took Highway 70 which led us from Ohio up till a few miles before we reached Baltimore. We found a KOA campground, right in between Baltimore and DC, not as scenic as most of the campgrounds we’ve visit so far but from here we can easily get into both of those cities or, if we want to, Annapolis. This weekend we want to visit DC and see most of the famous sites over there, the White House, the Capitol and of course the four memorials. In the next few days we’ll write about this on this blog. Bye for now and love from the five of us.

Woensdag 13 augustus.
Vandaag gezwommen in het meer dat hier midden in het park ligt. Een mooi zandstrand, schoon water in een mooie omgeving. Enige echte nadeel hier op het park is het sanitair, gaten in de grond met een toilet erboven, erg prettig zitten is het niet, tenzij je een stevige knijper op je neus zet. Gelukkig hebben we een klein, maar prima toilet in de camper. Maar goed, de kinderen hebben zich weer uitstekend vermaakt en we wilden voor ons allemaal graag weer een rustig dagje inbouwen. Morgen vervolgen we onze reis oostwaarts weer en zitten we toch weer een redelijk aantal uurtjes in de camper.
De dag afgesloten met een maaltje gebakken en gepofte aardappels, gekruide kipfilet en de favoriete groente van ons allemaal tijdens deze vakantie: “corn on the cob”, of te wel, maïskolven. Beetje boter, zout en peper erop en smullen maar. Vooral als je ze vers koopt, en dat kan hier op erg veel plaatsen gewoon langs de kant van de weg heeft het toch niet meer zoveel weg van veevoer, zoals we soms geneigd zijn te denken maar is het erg zacht en zoet.

Wednesday, august 13th
Today we went swimming in the lake which is located right in the middle of Barkcamp State Park. It’s a beautiful lake, with a nice beach for the kids to play. We really wanted to have another quiet day for our kids, tomorrow we will be travelling to Washington DC so we’ll spend another day driving in our motor home. We finished the day with a great meal, baked potatoes, BBQ-ed chicken and corn on the cob. In the Netherlands considered to be cattle-food, the kids really love it. Then to bed

Dinsdag 12 augustus.
Vandaag de reis terug naar het oosten begonnen. Om een uur of 8 reden we weg bij Chain O’Lakes State Park, richting Fort Wayne. We wilden nog een paar boodschappen doen en zijn in Fort Wayne nog gestopt bij Glennbrook Mall. Daar voor de kinderen nog een spelletje gekocht voor onderweg en doorgereden richting Ohio. Aangezien de gastank met LPG voor het koken en de generator bijna leeg was op zoek gegaan naar een plek waar we deze konden laten bijvullen. Toen we Fort Wayne bijna uitwaren maar eens gevraagd aan wat mensen. We konden of terug richting Fort Wayne en anders moest er in het stadje van Wert, in Ohio ook een mogelijkheid zijn. We zijn dus doorgereden. In van Wert nog eens gevraagd en uiteindelijk vonden we daar een vulstation. Daarna doorgereden op zoek naar Highway 30 om onze reis oostwaarts te kunnen vervolgen. Na wat rondrijden hadden we de 30 eindelijk te pakken. Die konden we een heel stuk volgen tot Mansfield om van daaruit richting het zuiden te rijden. Ergens in dit gebied kwamen we opeens in Amish country, veel koetsjes en mannen met lange baarden die langs de weg liepen, op weg naar huis na een lange dag werken. Hoewel ze liever niet hebben dat ze gefotografeerd worden hebben we er toch een paar fotootjes van kunnen maken, een telelens is dan erg handig.
Rond half 8 ’s avonds reden we in het zuidoosten van Ohio de Highway 70 af, bij Belmont. Op de kaart hadden we gezien dat hier een statepark, Barkcamp, moest liggen met kampeermogelijkheden. Eerst op aanraden van de tankstationhouder gegeten bij een klein Amerikaans restaurantje vlak bij de snelweg. Voor 38 dollar (ongeveer 23 euro) hebben we er heerlijk met zijn vijven gegeten en gedronken. Daarna zijn we door gereden naar het park dat daar maar een kilometer of vijf vanaf ligt. Er was nog plek zat en na een keertje rondrijden hadden we een stekje gevonden, vlak bij de speeltuin met rekstokken. Anna heeft ons daar alle stunts en trucjes laten zien die ze inmiddels heeft geleerd. Je kan aan haar merken dat bijna twee maanden met krukken lopen flink wat kracht in haar armen heeft opgeleverd. Met het grootste gemak trekt ze zich aan de rekstok omhoog en draait ze alle kanten op. Daniël heeft het ook even geprobeerd maar het lukte hem niet.
Nog een tijdje met de kinderen een kampvuurtje aangestoken om daarna lekker te gaan slapen.

Today we started our way back to the east. First we wanted to buy some thing in Fort Wayne and stopped at Glennbrook Mall. After that we were of, heading east and very soon entering Ohio. We took highway 30, all the way up to Mansfield, were we started driving south. We drove a couple hours with just a few short stops, until we reached Highway 70, all the way in the south of Ohio. On our way there we noticed the landscape changing driving eat. In the west of Ohio there’s a lot of agriculture, with not a lot of woods. Then about halfway through Ohio there’s more woods and when you’re even further east there’s more and more hills and mountains.
We left highway 70 at Belmont to have dinner in one of those typical American restaurant. And again we couldn’t believe what we had to pay, 38 dollars for food and drinks for the five of us. It’ll be hard to find a place like this in the Netherlands.


Maandag 11 augustus.
Vanmorgen zijn we vroeg naar het meertje in het park gewandeld. Het was lekker weer en de kinderen wilden graag weer gaan zwemmen. Ze hebben zich weer prima vermaakt en wij hebben er ook van genoten, beetje lezen, muziek luisteren, af en toe een duik in het water met de kinderen, gewoon heerlijk ontspannen. Na de middag zijn we naar Columbia City gereden om boodschappen te doen. Daarna door naar South Whitley. Ik heb bij de bibliotheek onze avonturen van de laatste paar dagen op Internet gezet, Esther heeft met de kinderen weer bij Carol’s Corner gezeten om een ijsje te eten. Ze kregen van Carol hun ijsjes gratis, ze moet wel heel graag willen dat wij een Nederlandse nummerplaat voor haar bemachtigen. Daarna afscheid genomen van het dorp en naar Cheryl toegereden. Toen we bij haar huis aankwamen was er nog niemand, wij hadden afgesproken om voor haar eten te koken en zaterdag hadden we Tom en Lulu (haar ouders) ook uitgenodigd. Eerste even naar de overkant gelopen om bij de Amish nog wat verse groenten te kopen en ondertussen kwam Cheryl aangereden. Het was wel weer bijzonder om haar na al die jaren terug te zien. Ze is wel wat veranderd, ouder geworden en spierwit haar maar verder ziet ze er nog erg goed uit. Alle spulletjes uit de camper gehaald zodat we in haar keuken konden koken. Terwijl we aan het koken waren kwam Susan (haar dochter) met haar dochter en zoon langs. We hebben even met elkaar staan praten maar ze moest ook weer snel weg.
Ondertussen zijn we verder gegaan met het klaarmaken van pasta met een roomsaus met stukjes kip en courgettes. Daarbij een salade en ijs toe. Ondertussen kwamen Tom en Lulu ook en hebben we met z’n allen in de keuken gegeten, waar we vroeger ook altijd aten. Ze heeft ons verder het hele huis nog laten zien. Aan de achterkant is er een garage en een halletje bijgebouwd verder zie alles er qua indeling nog hetzelfde uit. De keuken is, uiteraard, wel helemaal vernieuwd en gemoderniseerd maar verder ziet veel er nog steeds zo uit als vroeger.
Na het eten nog een tijdje nagepraat, maar veel verder dan koetjes en kalfjes kwam het gesprek niet. Is natuurlijk ook lastig als je elkaar na zo’n lange tijd maar één avondje terugziet. Om een uur of tien reden we weg, in het aardedonker zoals het in Indiana donker kan zijn, de duizenden krekels die zich buiten lieten horen. Een beeld en geluid wat ik me nog steeds zo goed kon herinneren.\

This morning we went walking with the kids to the lake, here in the park. The weather was beautiful en we really enjoyed being there. The kids played in the sand and in the water, Esther and I were reading, listening to some music and we went swimming once in a while. A perfect way to relax before we would continue are trip and head back east.
At around 3.00 we went to Columbia City to get some groceries. After that we went to South Whitley to say goodbye to the town. We had a free ice cream at Carols and went on our way to Cheryl. We promised her and Tom and Lula to fix them supper. About ten minutes after we got there Cheryl came home from work. It was great seeing her back, of course she had changed in twenty five years, her hair almost white, but she is doing great. We talked for a while and then started preparing dinner, past with chicken and a salad and ice cream for desert. While preparing everything Susan her daughter and her daughter and son came over to Cheryl’s. It was great seeing Susan back although she couldn’t stay long.
We sat down in the kitchen and had dinner, just like we did so often, 25 years ago. We talked a lot but I noticed that just one evening is by far not enough time. After we left there were several I realised I hadn’t asked or told Cheryl. But we promised we’d keep in touch, and with Internet that’ll be a lot easier than it used to be.

South Whitley, Indiana, deel 2.

Zondag 10 augustus.

We zitten momenteel naast onze camper op de camping van Chain O’Lakes State Park in Albion, Indiana. De laatste paar dagen waren geweldig maar ook druk waardoor we geen tijd hadden om onze avonturen op papier te zetten. Vandaar nu een terugblik op vrijdag, zaterdag en vandaag.
Vrijdag hebben we een rustige dag voor de kinderen ingelast, we merken dat ze iedere keer toch weer tijd nodig hebben om alles te verwerken, het reizen, alle mensen die we tegenkomen en spreken, alle indrukken. Het is soms veel tegelijk waardoor ze die rust some heel erg nodig hebben. Esther is vanmorgen met de kinderen naar het strandje gelopen van het grootste van de 8 meren in dit park. Direct aan het meertje ligt een zandstrand, een terras met een klein restaurantje waar je wat dingen kan kopen om de inwendige mens te versterken. Ik heb zelf eerst aan het verhaal gewerkt wat ik morgen in de bibliotheek van South Whitley zou gaan vertellen, maar daarover later meer.
Tussen de middag ben ik met de camper naar het strandje gelopen waar e heerlijk een tijdje met zijn vijven in het zonnetje hebben gelegen en de kinderen met zand hebben gespeeld en gezwommen. Het was mooi om te zien dat ze heerlijk ontspannen met elkaar bezig waren. Om een uur of drie zijn we in de camper gestapt om richting Columbia City te rijden, we hadden een afspraak met Becky, van de Post and Mail, de krant die de artikelen heeft gepubliceerd. Tot nu toe hebben we al die tijd, vanaf december, alleen maar contact gehad via email. Toen we bij de krant binnenkwamen kwam Becky vrij snel aangelopen. Al snel werd er “gehugged” en hebben we een tijdje met Becky en haar baas zitten praten. Ik moest nog het een en ander op de computer doen en kon gebruik maken van hun systeem. Esther en de kinderen kregen een rondleiding door de drukkerij waar niet alleen de Post and Mail maar ook 4 andere kranten uit de omgeving worden gedrukt. De kinderen vonden het uiteraard erg interessant om te zien, de grote machines, rollen papier en alles wat er bij komt kijken om de kranten compleet gedrukt, gevouwen en gebundeld uit de machines te laten rollen. Daarna hebben we nog wat boodschappen gedaan en reden we naar het centrum van Columbia City op zoek naar een ijsje. Midden in het centrum, tegenover het gerechtsgebouw, was een koffieshop waar ze ook ijs verkochten. We bestelden ons ijsje en waren zeer verbaasd dat we niets hoefden te betalen, het was deze week “customer appreciation week” en iedereen kon deze hele week gratis ijsjes krijgen. We raakten aan de praat met de dame die ons hielp en al snel bleek dat ook zij artikelen in de krant hadden gelezen maar dat ze tevens de vriendin was van Tom Peters, de broer van Jeff Peters, die bij mij in het basketballteam van de school had gespeeld. We hadden een leuk gesprek over van alles en nog wat en het bleek dat Tom zich zelfs mij kon herinneren, ik was “the skinny kid, sitting on the bench every game”, misschien niet het grootste compliment maar wel de waarheid. Daarna terug naar de camping voor eten, kampvuurtje en naar bed.
Zaterdag was de dag dat de bibliotheek in South Whitley een receptie voor ons had geregeld. Het zou om 13.00 uur beginnen en omdat ik nog het een en ander moest voorbereiden hadden we afgesproken om er rond 12.00 aanwezig te zijn. Kennismaken met wat dames van de bieb, de powerpoint presentatie installeren en al snel was het één uur. Rond de twintig mensen kwamen opdagen, een aantal dat volgens Becky een goede opkomst was. Amerikanen hebben weinig vakantie, werken veelal fulltime, waardoor ze de weekeinden hard nodig hebben om thuis de zaken op orde te krijgen en om hun sociale contacten te onderhouden. Daarnaast waren er in de directe omgeving een aantal andere activiteiten gepland. In de voorgaande dagen maar ook op zondag kwamen we een aantal mensen tegen die dit bevestigden en aangaven dat ze graag aanwezig waren geweest maar dat ze andere bezigheden hadden waardoor het ze niet gelukt was.
In de powerpoint presentatie had ik foto’s gezet die ik in 1983 en 1984 had gemaakt met iedere keer daartussen foto’s van ons leven in Nederland. Daarbij heb ik het een en ander verteld over mijn jaar als uitwisselingsstudent, onze voorbereidingen op deze reis en wat we tot nu toe beleefd hebben. Ik was wel wat gespannen om iets vertellen voor een groep mensen in het Engels is wel weer anders dan in het Nederlands, maar volgens Esther ging het verder prima (en natuurlijk was ze geheel objectief).
Helemaal aan het eind kwamen Tom en Lula, de ouders van Cheryl, mijn hostmoeder, binnengelopen. Dat was wel een erg bijzonder moment, we werden direct door hun omhelst en ze hielden ons bijna niet meer los. We hebben direct over van alles en nog wat gepraat, de familie, het leven in South Whitley, de dingen die veranderd zijn, de mensen in het dorp, etc. Lula had een reunie van school waardoor ze niet eerder konden komen en waardoor ze ook direct weer weg moest. ’s Avonds hadden ze niets gepland en Becky heeft ze meteen uitgenodigd om ook langs te komen bij de Barbecue bij haar thuis.
Nadat we bij de bibliotheek klaar waren zijn we naar het huis van Becky en haar man Kraig gereden. Ze wonen een kilometer of 14 ten westen van South Whitley en hebben een prachtige boerderij, midden in de sojaboon- en maisvelden. Hun zonen, Cody en Chase, en hun dochter Megan kwamen ook, net als Kraigs ouders en Becky’s moeder. Na een uurtje kwamen ook Tom en Lula. We hebben een vreselijk gezellige avond gehad, kilo’s vlees gingen op de bbq, mais (voor veel Nederlanders toch nog een beetje veevoer, wij en de kinderen zijn er dol op), salades en als toe taart (bosbessen, kersen en appel, alles gemaakt door Bevky) met ijs. Ze hadden alles uit de kast getrokken om er een super avond van te maken, en dat is ze zeker gelukt. Ze hadden ons al aangeboden om daar te blijven overnachten in de camper, een aanbod waar graag gebruik van hebben gemaakt, het zou ons toch bijna een uur hebben gekost om terug te rijden naar de camping. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met de kinderen van Becky en Kraig, die allen begin twintig zijn.
Na een goede nachtrust en een uitgebreid Amerikaans ontbijt zijn we vanochtend met Becky meegeweest naar hun kerk. Michiel is thuisgebleven met Kraig. Het was wel weer apart om in een Amerikaanse kerk te zitten. De kerkgangers werden veel meer betrokken bij de dienst dan in Nederland, wij werden verwelkomt en door Becky voorgesteld. Ook hier waren weer een aantal mensen die de meeste artikelen in de krant hadden gelezen. Achter ons zat mr Hoppingartner, toen ik op Whitko highschool zat docent houtbewerken en tevens de tenniscoach van het jongens tennis team waarvan ik deel uitmaakte. Na afloop nog met een aantal mensen gepraat voor we weer naar Becky’s huis zijn gereden.
Uiteindelijk met pijn in ons hart van deze ongelooflijk gastvrije familie afscheid genomen. Zodra we weer in de buurt zijn hebben ze direct alles klaar staan om ons te ontvangen, als Daniël (of Anna of Michiel) ooit een jaar naar het buitenland willen zijn ze bij hun welkom. We hebben nog even getwijfeld om daar toch nog een nachtje te blijven maar wilden heel graag nog naar Columbia City en zijn uiteindelijk toch vertrokken. In Columbia City was vandaag een Indiaanse Pow Wow. Wat we ervan begrepen was dit vroeger een beraad van verschillende stammen om samen allerlei dingen te bepalen en afspraken te maken. Nu wordt het voornamelijk gebruikt om de Amerikanen kennis te laten maken met de Indiaanse cultuur en ook om te zorgen dat bepaalde rituelen en gebruiken door gegeven blijven worden aan hun kinderen. Vooral de dansen met indiaans gezang en trommels was erg indrukwekkend. We hebben een tijd over het terrein rondgelopen en een paar kleine dingetjes gekocht. Tijdens de Pow Wow weer door een aantal mensen aangesproken die ons herkenden uit de krant. Het is wel erg leuk om de, tot nu toe, positieve reacties van allerlei mensen te horen. Na een avondeten van allerlei “leftovers” van de bbq van gisteren en het kampvuurtje waar ik het net al over had, verwacht ik dat het niet zo laat zal worden. We zijn allemaal aardig moe en de bedden lonken.

Zondag August 10th.

At this moment we’re just starting up our campfire for tonight after three wonderful but busy days. We couldn’t find the time to write so I’ll try to recall the most important things of the last three days.
Friday we had a quiet day at the campground. We went swimming at the lake and the kids had a perfect day, playing with sand and water and swimming. In the afternoon we went to the Post and Mail to meet Becky for the first time. Up till now we’ve only had contact via email. She made us feel at home immediately and took Esther and the kids on a tour through the building and after that she showed them were we could find the library, the splash pad and the Pow Wow. Meanwhile I checked email and put the last stories on our blog. After that we had some ice cream in town. The moment we were there we ran into Tom Peters, Jeff Peter’s brother. It was great to hear Jeff is doing well and we talked a bit about some different things and of course, about basketball as well. And yes, he remembered me, I was that skinny kid sitting on the bench every game, and yes, he was right. It was great talking to him.
Saturday was the reception at the library in South Whitley. Somewhere around twenty people showed up, according to Becky that was quite a good turn out. She explained that a lot of Americans, because they work long days and most of them five days a week, they only have the weekend to take care of things. Then there were some other activities going on around South Whitley and in the area. Some people we had spoken the last couple of days told us they wanted to come to the reception but had already made other plans. Although I was a bit nervous I think everything went well. Afterwards we could talk with all the people who were there, that was very nice. At the end Tom and Lula Rudd, walked in the room . They are the parents of Cheryl, my host mother in 1983-1984. Seeing them back was an amazing experience, we hugged and started talking about everything like we had seen each other for the last time just a few weeks ago. Because Lula had a reunion, they weren’t able to come earlier. Becky invited them to come to the BBQ at her place later on, and they did. Beside them Becky and Kraig’s daughter and two sons, Becky’s mother and Kraig parents were there. It was a wonderful evening with great food and homemade pie with ice cream for desert. We had a wonderful time and so did the kids. They kept Cody, Chase, Megan and Haley very busy but they all had a great time and quite some laughs. Becky suggested us staying there for the night and so we did, motor homes come in handy at moments like that.
This morning we went to church with Becky while Michiel stayed home with Kraig. We liked being there and noticed that the people are much more involved in the service than they are at home. After church we went back to Becky’s place were it was hard to say goodbye. We hesitated to stay a bit longer as well but because we really wanted to go to Columbia City that afternoon to see the Indian Pow Wow, we finally said goodbye to all of them and went on our way. What an incredible days we had with the Hands and they made us feel so welcome, thank you guys, we had a great time staying with you. Next time we’ll stay longer for sure, if you’ll have us.
The Pow Wow was fun to watch, of course, we don’t have anything like it at home. We were especially impressed by the singing, drums and dancing. It is good to see how the Indians, in this way, can keep their customs and traditions alive. Afterwards the kids played for a while at the splash pad before we went back to Chain O’Lakes were we finished our day with supper (leftovers from the BBQ) and, again, a campfire. Right now, everyone is tired and I guess we’ll all go to bed within the next half hour.

South Whitley Indiana.

Vandaag, voor het eerst na 24 jaar, teug in South Whitley. Dat was heel apart maar het was wel een geweldige dag. Aan het eind van de ochtend zijn we in de camper gestapt en vanaf ons parkeerplekje naar het zuiden gereden. South Whitley ligt hier ongeveer 35 kilometer vandaan. Rond 12 uur reden we het dorp binnen, heel veel dingen zijn nog bijna hetzelfde als toen maar natuurlijk zijn er ook veranderingen. Het tankstation van Grandpa Tom, de vader van Cheryl, is van de aardbodem verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor het gebouw van de brandweer. Een aantal panden zien er verwaarloosd uit. Andere, zoals bijvoorbeeld de bioscoop is helemaal vernieuwd. De Middle School is ineens verhuisd van de ene kant van de weg naar de andere en de High School is helemaal opgeknapt en hier en dar zijn er wat stukken bijgebouwd. Toch ziet het gebouw er nog steeds herkenbaar uit. Mocht ik zo nu en dan getwijfeld hebben of de stukjes die ik voor de krant heb geschreven werden gelezen, die twijfel werd snel weggenomen. Op het moment dat we de auto naast de school parkeerden stonden daar twee dames te kletsen naast een schoolbus. We waren nog niet uitgestapt of ze kwamen naar ons toelopen, “hé, zijn jullie niet dat gezin waarvan we iedere week de artikelen lezen in de krant? “ Ja dus, dat zijn wij. Meteen een heel gesprek. Beide dames werken op school in het cafetaria en al snel wilde ze voor ons wel een t-shirt van de school gaan regelen. Het schoolgebouw was open, een aantal docenten waren al dingen aan het voorbereiden voor het nieuwe schooljaar dat volgende week begint. Als eerste liepen we de sporthal binnen, helemaal vernieuwd maar toch ook heel herkenbaar, de geur, de tribunes, de baskets, met een paar stappen de deur door en meteen jaren terug in de tijd. Alleen nu met vrouw en drie kinderen. Daarna doorgelopen de school in waar intussen één van de dames die we buiten hadden gesproken ook stond en meteen werden we voorgesteld aan een aantal mensen die daar aan het werk waren, tot aan het directeur toe. Vrijwel iedereen had de stukjes in de krant gezien of gelezen. De dame in kwestie kreeg van de onderdirecteur een sleutel mee die toegang gaf tot alle ruimtes en locale en wij kregen een complete rondleiding door de school. Twee jaar geleden is de school helemaal opgeknapt en het ziet er geweldig uit, alles fris en schoon, de vloeren glimmen, alsof het gebouw er nog maar net is neergezet. Ook hier weer heel veel dingen herkenbaar, het theater, een aantal klaslokalen, de bibliotheek. Naast iedere klas hangt een naambordje van de docent, een paar namen nog steeds aanwezig. We hebben nog een tijdje staan praten met twee docenten waarvan ik geen les had gehad maar die er toen ook al waren. Esther kreeg speciaal nog een rondleiding door de praktijklokalen en met name het huishoudkundelokaal, omdat zij daar in Nederland natuurlijk de lessen op school voor verzorgd. Terug bij de kantoren hebben we een sweater van school mogen uitzoeken en dus zijn we momenteel een echte Whitko Wildcats familie.
Daarna zijn we het dorp ingelopen, eerst gezocht naar het huis van Tom en Lula, de ouders van Cheryl. Soms laat je herinnering je in de steek, ik wist nog wel in welke straat die stond en ongeveer waar, maar ik kon het niet meer terugvinden, tenzij het ooit is platgegooid en er een nieuw huis is neergezet. Doorgelopen naar de winkelstraat waar we een aantal winkeltjes zijn ingelopen. Bij Carol’s Corner, de drive in snackbar hebben we een milkshake voor de kinderen en een cola voor onszelf gekocht. Net toen we daar op het bankje zaten kwam Carol aanlopen waar we meteen een hele tijd mee hebben zitten praten. Ook zij had de stukjes in de krant gelezen. Zij heeft daar haar toko al 38 jaar en nog steeds is ze geweldig enthousiast over haar werk. Wat een geweldig mens! Daarna nog een stukje verder gelopen en nog wat winkeltjes bekeken om vervolgens rustig terug te lopen naar de school waar de camper geparkeerd stond.
Op de terugweg over Whitley Road gereden, waar Cheryl nog steeds woont. Cheryl zelf is nu een paar daagjes op vakantie maar we zien haar maandagavond nog. Voor het huis van Cheryl is een nieuw huis gebouwd waar Susan, haar dochter woont. Aan Cheryl’s huis is een stuk bijgebouwd maar verder ziet alles er nog net zo uit als toen. Tegenover haar huis wonen nog steeds een groep Amish. Voor hun huis stond een stalletje met groenten en fruit die ze verkopen. Esther en ik zijn even uitgestapt en hebben daar wat spulletjes gekocht. Esther wilde graag zien hoe die mensen daar leven en gekleed gaan. En, geloof het of niet, ook de Amish lezen de kranten en de vrouw die ons hielp herkende ons ook.
Het was inmiddels al half zes en we moesten nog wat andere boodschappen doen. We zijn daarom doorgereden naar Columbia City waar we in de Wall Mart wat spullen hebben ingeslagen voor de terug zijn gereden naar de camping.
Het was een erg spannende maar ontzettend leuke dag, en wat bijzonder om zo’n plek na zo’n lange tijd weer terug te zien.

Today we visited South Whitley and it was strange but also wonderful to be back in the town were I spent one year, 25 years ago. When we drove through town I noticed that a lot of things are still the same but also obviously, things have changed. Tom’s gas station is not there anymore. Some buildings look deserted and not well take care off, others look rebuild or renovated. First we drove to the school were we parked the care on front of the football field and the tennis courts. In the past months I sometimes doubted if there were many people who read the articles I’ve written for the Post and Mail. But the moment we got out of our motor home two ladies, came up to us and asked us if we are the Dutch family they were reading about. Yep, that’s us. We had a wonderful conversation with them before we went into the school. First we went into the Gym which, like the whole school, was renovated but still looks the same. The smell of the gym, the bleachers, the baskets, they all brought back memories of twenty five years ago.
When we walked to the cafeteria, one of the ladies we had met outside was there and we were introduced to other people who were working, preparing for the next year. Most of the people we met had seen or read the articles. We could walk through the entire school and even talked to some teachers who worked there when I lived in South Whitley. Before we left the school the five of us could choose a Wildcats t-shirt or sweater. What a great welcome they gave us at Whitko.
We left the school and walked into town. The theatre is still there, just like the pizza restaurant. And Carol’s corner is still there as well, we ordered a milkshake and some cokes there and when we sat down Carol came walking from her house. I recognized her immediately and she recognized me as well. Not because she remembered me from back then but because she had seen the articles as well. We had a great conversation with her an talked a lot about Holland, South Whitley, school, etc. She really wants a Dutch license plate besides all the others that are hanging there so we promised her to try to “find” one when we’re back home. We have to find some dark alley or something.
Before we walked back to our car we went to some other shops and then drove to Whitley Road. I wanted to see the house back were I lived for one year. Not a lot has changed, the house itself and the barn look great. On the other side of the road the Amish are selling fruits and vegetables. We stopped and bought some stuff over there. We couldn’t believe that they had also read the papers and the articles. We were recognized there as well.
What a strange but wonderful day we had in South Whitley.

Woensdag 7 augustus.

Gisteren en eergisteren hebben we twee heel rustige, heerlijke daagjes gehad op de camping; Four Miles Creek State Park in Youngstown, New York. Minder dan een half uur rijden van de Niagara watervallen maar in een erg rustig gebied gelegen. Zoals we al eerder geschreven hadden ligt het pal aan het Ontario meer waar we deze twee dagen een paar keer heerlijk in gezwommen hebben. De kinderen hebben zich vermaakt met moddergevechten en modderbaden. Op het laatst kwamen we er achter dat we bij de camping eigenlijk niet in het meer mochten zwemmen, we vroegen ons al af waarom er toch bijna niemand anders zwemmen was. Op de meeste plekken hier is het zo dat als er geen bewaking is, het verboden is om te zwemmen.
Verder hebben we de noodzakelijke boodschapjes gedaan, in het dorp even email gecheckt en weer een verhaaltje aan onze weblog toegevoegd. Leuk ook om de reacties te lezen en te horen van de mensen die we kort even aan de telefoon hebben gehad.
Gisterenmiddag betrok de lucht boven het Ontariomeer en zoals aangekondigd door een aantal mensen hoorden we in de verte onweer. We zijn nog even naar het Niagara Fort State Park gereden op vijf minuten van de camping. Een groot recreatiepark met voetbalvelden, een zwembad en een fort dat door de Fransen is gebouwd in tijdens de oorlog tussen Frankrijk en Engeland die hier ooit uitgevochten is. We wilden eigenlijk nog het fort in maar op het moment dat we er aankwamen begon het heftig te regenen en te onweren. De exacte details van wat zich in dit gebied allemaal heeft afgespeeld moeten we jullie daarom op dit moment even schuldig blijven. We zijn teruggereden naar ons kampeerplekje om voorbereidingen te treffen voor de reis van vandaag.
Een paar dingen die ons aan de Amerikanen opvielen. Als je, of in ieder geval wij, gaat kamperen wil je rustige relaxte dagen hebben, veel in de vrije natuur, lekker buiten zijn. Ga je naar de wc, dan loop je op je gemakje, met of zonder wc rol onder je arm (of onder een gehaakt wc-rol mutsje), naar het was, douche en wc-gebouw. Heb je een zakje afval, dan loop je met je zakje troep rustig over de camping, links en rechts wat mensen groetend naar de container om van je vuil af te komen.
Veel Amerikanen (eerlijk is eerlijk, niet allemaal), stappen ’s morgens of ’s avonds in hun auto, starten de motor, laten de boel even een paar minuutjes warmdraaien, om vervolgens de honderd meter naar het toiletgebouw rijdend af te leggen. Ook de tocht van misschien tweehonderd meter naar de afvalcontainer kan prima met de auto, immers, ook vanuit de auto kan je links en rechts de mensen met een zwaai begroeten.
Maandag hadden we de kinderen gevraagd wat ze wilden, in twee dagen naar Indiana rijden of een extra dagje rustig op de camping doorbrengen en één lange reis op woensdag van New York naar Indiana. Ze kozen voor het laatste omdat een extra dagje op deze camping ze wel aansprak. Vandaar dat we vanochtend om half acht vertrokken vanaf de camping. Allereerst zijn we richting Buffalo gereden . We hebben nog even zitten twijfelen, of we rijden door Ontario, Canada richting Detroit en vandaar naar het zuiden, naar Indiana. Of we gaan over Buffalo en onder het Eriemeer langs naar het westen. Omdat in de atlas werd aangegeven dat de laatste route ruim een uur minder reistijd zou kosten kozen we daarvoor. We hoopten alleen dat de ochtendspits bij Buffalo geen roet in het eten zou gooien. Ochtendspits, welke ochtendspits?? Zonder problemen reden we over de route 190 langs het centrum van Buffalo naar het zuiden, met een mooi zicht op de skyline. Eén gebouw sprong er uit, een hoog kantoorgebouw met bovenop twee vrijheidsbeelden. Onder Buffalo de Interstate 90 opgereden die we tot aan Toledo, Ohio zouden volgen. Het landschap veranderde een paar keer, voorbij Buffalo rij je eerst door de wijnstreek, heuvelachtig gebied met uitgestrekte wijngaarden, daarna veel bos, met veel naaldbomen en in Ohio maakte het bos steeds meer plaats voor landbouwgronden met vooral heel veel mais. Onderweg een paar keer even gestopt om iets te drinken en te eten. Daarnaast hebben we ons wederom een aantal keren vergaapt aan de voertuigen, gigantische trucks met soms twee, een enkele keer zelfs drie aanhangers erachter, grote campers met vaak de personenauto er achter aan vastgemaakt maar ook de snelheid waarmee wordt gereden. Maximum snelheid is 65 mijl, ongeveer 104 kilometer per uur. Die snelheid geldt echter voor alle verkeer, dus ook voor vrachtwagens, waardoor je met grote regelmaat wordt ingehaald door die enorme monsters op de weg, dat is toch wel wennen. Ook bij Cleveland liep de weg vlak langs het centrum van de stad waardoor we ook daar mooi zicht hadden op de hoge gebouwen die in iedere, zichzelf respecterende Amerikaanse stad zijn neergeplant. Bij Toledo zijn we Interstate 90 afgegaan om via route 24 en route 6 richting Indiana te rijden. Rond half zeven reden we Indiana binnen waarna het nog een half uurtje rijden was tot aan Kendallville. Daar hebben we onze eerste Wall Mart aangedaan om wat boodschappen te kopen, wat een winkel!! Daar gaan we zeker nog een keer naar toe, dus daar schrijven we vast nog wel even over. Daarna bij de Pizzahut pizza’s besteld. Voor slechts 60 dollarcent kregen we er nog iets extra’s bij. Wat dan? Geen idee, maar de vriendelijke pizzahutdame deed zo haar best om dit aan de man te brengen dat we maar zijn gezwicht voor haar charmes en ja hebben gezegd. Gratis een doos met dumplings, dumplings?, ja dus. We zijn duidelijk erg onbekend met de Amerikaanse fastfood cultuur.
Vanuit Kendallville doorgereden, via route 6 en route 9 naar Chain O’Lakes State Park waar een camping is. Er was nog plaats zat en dus zitten we momenteel weer op een nieuw plekje, tussen de bossen, in een gebied met een aantal kleine meertjes waar geroeid en gezwommen kan worden. Het park ligt zo’n 30 kilometer boven South Whitley, het dorp waar ik een jaar gewoond heb en waar we morgen ons eerste bezoek aan gaan brengen.
Nog even een leuk verhaal van iemand die ik vanavond in het washok tegen kwam. Een wat oudere man, begin 70 of misschien nog wel ouder, paar tanden uit zijn mond, scheerschuim op zijn kin stond zich zo goed en kwaad als het kon op te knappen. Michiel stond met zijn mond open de man aan te staren, zijn eigen vader scheert zich elektrisch, dus dat witte spul kent hij niet. En zoals dat soms gaat even een praatje gemaakt. De man bleek ooit (rond 1873) een docent te hebben gehad op school die oorspronkelijk uit Nederland kwam. Die man had ooit de opmerking geplaatst dat er “three kind of Dutch” zijn. “There’s Amsterdam Dutch, There’s Rotterdam Dutch, and there’s the other dam(n) Dutch.” Leuke woordspeling om de dag mee af te sluiten.

Wednesday, August 7th.

Today we left New York and drove to Indiana. The last two days we had quiet days up and around the campground. We went swimming in Lake Ontario, bought some groceries and went to the Naigara Fort State Park. The moment we wanted to visit the Fort there was a thunderstorm and it started raining. So we didn’t visit the Fort. We went back to the campground so we could prepare some things already for our trip to Indiana.
So this morning we headed of west. Our first idea was to travel through Canada to Detroit and then south to Indiana. Last Monday we asked the kids if they wanted to travel to Indiana in two days, or have one more quiet day at the campground and drive the whole distance at once. They went for that one extra day of swimming and playing, so we choose to drive south of Lake Erie. That should save us about one hour travelling time. So we took route 190 to Buffalo and were surprised that we could drive past Buffalo without any problems during rush hour. After Buffalo we took the Interstate 90 which would take us all the way to Toledo. We had some short stops on the way and after reaching Toledo we took route 24 and at Napoleon route 6 west to Indiana. At around 6.30 PM we crossed the Indiana State Line and drove to Kendallville were we stopped for some groceries at Wall Mart. That was our first visit there and I’m sure we’ll go there again one of those days. We want to buy some stuff and by the look of it they must sell about everything over there. We ordered some pizza’s at Pizza hut were the lady behind the counter managed to talk us into buying the special offer for this week. It would only cost us 60 cents extra and we would get something else, we didn’t have a clue what though. But it sounded as we would be stupid not to go for this one time deal/ So we ended up with two pizza’s and a box full of dumplings. Because we seldom buy food at fastfood restaurants we weren’t familiar with it, but it tasted great.
From Kendallville we drove to the Chain O’lakes State Park were we found a place to stay.
It’s beautiful out here, woods and some gorgeous lakes were the kids can swim or were we can rent a boat for a day.
I ended the day talking with and elderly men who was shaving himself in the bathroom. A long time ago (somewhere ‘round 1873) he had a teacher who originally came from the Netherlands. His teacher told him there were three kind of Dutch people. “There’s Amsterdam Dutch, there’s Rotterdam Dutch and there’s the other dam(n) Dutch”. I replied that we belong to the last category then.

Niagara Watervallen / The Niagara Falls

Zondag 3 augustus.

Dé dag van ons bezoek aan de Niagara Watervallen, en wat een dag. Eerst vertrokken naar Youngstown, een klein dorpje hier dichtbij de camping. Het zou van daaruit mogelijk moeten zijn om gebruik te maken van het draadloze internet van een restaurantje. Zondagochtend, kerktijd in het dorp, en dus rustig op straat, op een paar auto’s na die bij de supermarkt moeten zijn. De auto geparkeerd voor het restaurant en … ja hoor, we hebben keus uit drie draadloze netwerken. Het verhaal van de afgelopen dagen op de weblog geplaatst, email bekeken en even de weervoorspellingen voor de komende dagen gecheckt. Voorlopig prachtig weer, tegen de 30 graden en volop zon.
Doorgereden naar Niagara Falls, het laatste stukje weg er naar toe is verschrikkelijk slecht, we snappen niet dat ze daar niet iets aan doen, het is een hele kunst om daar alles in de camper heel te houden, maar ook dat is toch weer gelukt.
Zoeken naar een parkeerplaats op Goat Island, een eiland precies tussen de twee watervallen in. Vanaf de parkeerplaats was het maar een minuut of twee wandelen naar de Horseshoe Fall, de grootste van de twee en degene die tussen de VS en Canada ligt. Wat een indrukwekkend gezicht, geluid, wat een belevenis. Voordat je bij de waterval zelf komt zie je hoog boven de bomen al de zuil met mist, water dat vanaf de waterval opstijgt tot tientallen meters hoogte. Het is mogelijk om tot vlakbij, een meter of vijf, van de plek te komen waar de waterval begint. Er waren al aardig wat mensen die zich stonden te vergapen aan dit wonder der natuur. Tientallen nationaliteiten, veel Aziaten, Duitsers, Italianen, Spanjaarden, Nederlanders, noem maar op. Het voordeel van een digitale camera merk je direct op een plek als dit, de fotorolletjes waren anders niet aan te slepen geweest.
Eerst een stukje stroomopwaarts gelopen waar de rivier erg ruig is, veel stroomversnellingen, gebulder van het water en hier en daar een stukje rots met begroeiing waarbij je je afvraagt hoe de struiken en bomen zich daar kunnen handhaven. Op één plek was een kleine inham waar het water redelijk rustig was. Daardoor konden we met onze voeten een tijdje in de Niagara rivier staan. Dat we werden lek geprikt door de muggen moesten we maar even voor lief nemen.
Aan de andere kant van de waterval en de rivier ligt dus canada, hoge gebouwen, vooral hotels en heel veel mensen. Het zicht op de watervallen is nog mooier van Canada, was ons verzekerd.
Doorgelopen naar de American Falls, zo genoemd omdat deze alleen aan de Amerikaanse kant ligt. Ook daar, net als velen met ons, een tijd gekeken en geluisterd naar het water dat zich hier, onophoudelijk, van een hoogte van 54 meter naar beneden stort, 285.000 liter per seconden, shampoo erbij en douchen maar. Aan de Amerikaanse kant ligt een groot park om de watervallen heen, mooi aangelegd, met veel bankjes en de gebruikelijke plekjes waar je je ijsje, hotdog, etc kan kopen.
In het park even water gedronken om vervolgens over de brug naar Canada te lopen. Stempel in het paspoort bij binnenkomst in Canada en onze eerste stappen gezet op Canadese grond. Het was ondertussen alweer 2 uur ’s middags en tijd voor wat eten. Een patatje en wat drinken, pas voor de tweede keer fastfood in 2 weken, doen we toch aardig goed, vinden we zelf.
Eerst het dorp Niagara Falls, Canada ingelopen. Wat een poppenkast, schreeuwerige reclame’s, gokhallen, spookhuizen, overal harde muziek en lawaai. Waar aan de Amerikaanse kant een groot groen park is aangelegd dichtbij de waterval, viert in Canada de commercie hoogtij. Als we hadden moeten gokken hadden we het andersom verwacht. Uiteindelijk terug gelopen naar de boulevard, die wel erg mooi is aangelegd waar we naar beide watervallen gelopen zijn. Wat gezegd werd is waar, het zicht vanaf Canadese zijde is mooier, en omdat het al wat later in de middag is, een prachtige regenboog zichtbaar in de enorme mist die vanuit de Horseshoe Falls opstijgt. De wind stond richting de Canadese kant waardoor het op sommige plekken continu leek te motregenen vanwege al het water dat vanuit die mist weer neer beneden komt.
Tegen het eind van de middag de brug weer over om geconfronteerd te worden met een nors kijkende, strenge Amerikaanse douanier die wilde weten wanneer we weer terug naar huis denken te gaan (je voelt je meteen welkom) en waar we nu verblijven. Het antwoord leek te kloppen met de gegevens in zijn computer, we mochten doorlopen.
Omdat we de watervallen nog in het donker wilde zien op zoek naar een restaurantje. Nu blijken er aan Amerikaanse kant niet veel te zijn maar enig zoeken leverde toch een leuk resultaat op, the Rock and Roll Diner, het interieur zou zo uit een serie als Happy Days gehaald kunnen zijn. Overal vlaggetjes van universiteiten, een jukebox en foto’s van allerlei sporthelden. Ze serveren er echt Amerikaans eten, hot dogs, hamburgers, cheese fries (patat met gesmolten kaas), chicken wings, etc, maar dan een heel stuk lekkerder dan bij alle fastfood ketens. De kinderen hebben nog een tijdje staan dansen op de Rock and Roll muziek voordat we het eten hebben afgesloten met een ijsje.
Na het eten was het inmiddels donker en zijn we terug gelopen naar de twee watervallen. Aan de Canadese kant staan allerlei enorme schijnwerpers opgesteld die iedere keer de watervallen met verschillende kleuren verlichten. We waren aardig moe van een lange dag Niagara Falls maar hebben er toch nog met verbazing naar staan kijken, de kleuren, de grote verlichte gebouwen aan Canadese kant, de mistvlagen die vanuit de watervallen zo nu en dan over je heen komen, we hebben er ongelooflijk van genoten.
Uiteindelijk moe maar voldaan terug naar de camping. Even verdwaald in nachtelijk en zeer donker Amerika maar uiteindelijk waren we rond half elf terug op de camping.

Sunday, August 3rd.

This was the day of our visit to the Niagara Falls and it was a fantastic day. We arrived at Niagara around ten in the morning and found us a parking place at Goat Island, right between the two Falls. It was just a two minute walk from our parking place before we first discovered the Horseshoe Falls, which is right on the border of the Us and Canada. Before we got there we could see the mist, coming off the falls, high above the trees. The kids, and us as well, were amazed by the dimension of the waterfall. Of course, we had heard and read about it but when you’re there yourself, it’s when you experience it yourself. We must have made a hundred pictures in the first half hour. We walked a bit upstream, through the park until we discovered a spot were we could just stand with bare feet in the Niagara river.
We went on to the American falls. These are a bit smaller bit still immense, over 160 feet high, There were people there from all over the world, Asian, lots of people from Europe as well, we even discovered some Dutch among the visitors. Up till now the only other place were we heard some Dutch was in New York.
At noon we had some lunch in the park before we crossed the bridge to Canada. People had told us that you get the best view on the Falls from the Canadian side. Before we walked over the boulevard we went uptown Niagara Falls, Canada. In our opinion the main street over there was just a bit over the top. On the American side there’s a state park located around the waterfalls, on the Canadian side everything is lights, arcades, loud noises and music, etc. The view on the Falls however, really is better over there.
We walked all the way up to the Horseshoe falls were the sun had created a beautiful rainbow in the mist.
After our visit to Canada we walked back over the bridge to the American side. The American customs wanted to know when we were leaving again (making us feel welcome immediately) and where we were staying at the moment. Our answers were satisfactory in their opinion so we could walk on and were back on American territory.
Because we wanted to see the Falls as well at night we looked around for a place to have dinner. We found a Rock and Roll diner, which looked just like the set of Happy Days.
We had real American food like hamburgers, hot dogs, cheese fries and other low calorie stuff. After finishing our meal with ice cream we went back to the Waterfalls. It was dark already and because the Falls were illuminated with all kinds of colours again we must have averaged about ten pictures a minute. When you ever go to the Niagara Falls one day, don’t forget to stay till after dark, it really is gorgeous!!
It was already 10 PM and time to get back to the Campground. Just after leaving Niagara Falls, the kids fell asleep in the car. Again we had a great day.