Zondag 10 augustus.
We zitten momenteel naast onze camper op de camping van Chain O’Lakes State Park in Albion, Indiana. De laatste paar dagen waren geweldig maar ook druk waardoor we geen tijd hadden om onze avonturen op papier te zetten. Vandaar nu een terugblik op vrijdag, zaterdag en vandaag.
Vrijdag hebben we een rustige dag voor de kinderen ingelast, we merken dat ze iedere keer toch weer tijd nodig hebben om alles te verwerken, het reizen, alle mensen die we tegenkomen en spreken, alle indrukken. Het is soms veel tegelijk waardoor ze die rust some heel erg nodig hebben. Esther is vanmorgen met de kinderen naar het strandje gelopen van het grootste van de 8 meren in dit park. Direct aan het meertje ligt een zandstrand, een terras met een klein restaurantje waar je wat dingen kan kopen om de inwendige mens te versterken. Ik heb zelf eerst aan het verhaal gewerkt wat ik morgen in de bibliotheek van South Whitley zou gaan vertellen, maar daarover later meer.
Tussen de middag ben ik met de camper naar het strandje gelopen waar e heerlijk een tijdje met zijn vijven in het zonnetje hebben gelegen en de kinderen met zand hebben gespeeld en gezwommen. Het was mooi om te zien dat ze heerlijk ontspannen met elkaar bezig waren. Om een uur of drie zijn we in de camper gestapt om richting Columbia City te rijden, we hadden een afspraak met Becky, van de Post and Mail, de krant die de artikelen heeft gepubliceerd. Tot nu toe hebben we al die tijd, vanaf december, alleen maar contact gehad via email. Toen we bij de krant binnenkwamen kwam Becky vrij snel aangelopen. Al snel werd er “gehugged” en hebben we een tijdje met Becky en haar baas zitten praten. Ik moest nog het een en ander op de computer doen en kon gebruik maken van hun systeem. Esther en de kinderen kregen een rondleiding door de drukkerij waar niet alleen de Post and Mail maar ook 4 andere kranten uit de omgeving worden gedrukt. De kinderen vonden het uiteraard erg interessant om te zien, de grote machines, rollen papier en alles wat er bij komt kijken om de kranten compleet gedrukt, gevouwen en gebundeld uit de machines te laten rollen. Daarna hebben we nog wat boodschappen gedaan en reden we naar het centrum van Columbia City op zoek naar een ijsje. Midden in het centrum, tegenover het gerechtsgebouw, was een koffieshop waar ze ook ijs verkochten. We bestelden ons ijsje en waren zeer verbaasd dat we niets hoefden te betalen, het was deze week “customer appreciation week” en iedereen kon deze hele week gratis ijsjes krijgen. We raakten aan de praat met de dame die ons hielp en al snel bleek dat ook zij artikelen in de krant hadden gelezen maar dat ze tevens de vriendin was van Tom Peters, de broer van Jeff Peters, die bij mij in het basketballteam van de school had gespeeld. We hadden een leuk gesprek over van alles en nog wat en het bleek dat Tom zich zelfs mij kon herinneren, ik was “the skinny kid, sitting on the bench every game”, misschien niet het grootste compliment maar wel de waarheid. Daarna terug naar de camping voor eten, kampvuurtje en naar bed.
Zaterdag was de dag dat de bibliotheek in South Whitley een receptie voor ons had geregeld. Het zou om 13.00 uur beginnen en omdat ik nog het een en ander moest voorbereiden hadden we afgesproken om er rond 12.00 aanwezig te zijn. Kennismaken met wat dames van de bieb, de powerpoint presentatie installeren en al snel was het één uur. Rond de twintig mensen kwamen opdagen, een aantal dat volgens Becky een goede opkomst was. Amerikanen hebben weinig vakantie, werken veelal fulltime, waardoor ze de weekeinden hard nodig hebben om thuis de zaken op orde te krijgen en om hun sociale contacten te onderhouden. Daarnaast waren er in de directe omgeving een aantal andere activiteiten gepland. In de voorgaande dagen maar ook op zondag kwamen we een aantal mensen tegen die dit bevestigden en aangaven dat ze graag aanwezig waren geweest maar dat ze andere bezigheden hadden waardoor het ze niet gelukt was.
In de powerpoint presentatie had ik foto’s gezet die ik in 1983 en 1984 had gemaakt met iedere keer daartussen foto’s van ons leven in Nederland. Daarbij heb ik het een en ander verteld over mijn jaar als uitwisselingsstudent, onze voorbereidingen op deze reis en wat we tot nu toe beleefd hebben. Ik was wel wat gespannen om iets vertellen voor een groep mensen in het Engels is wel weer anders dan in het Nederlands, maar volgens Esther ging het verder prima (en natuurlijk was ze geheel objectief).
Helemaal aan het eind kwamen Tom en Lula, de ouders van Cheryl, mijn hostmoeder, binnengelopen. Dat was wel een erg bijzonder moment, we werden direct door hun omhelst en ze hielden ons bijna niet meer los. We hebben direct over van alles en nog wat gepraat, de familie, het leven in South Whitley, de dingen die veranderd zijn, de mensen in het dorp, etc. Lula had een reunie van school waardoor ze niet eerder konden komen en waardoor ze ook direct weer weg moest. ’s Avonds hadden ze niets gepland en Becky heeft ze meteen uitgenodigd om ook langs te komen bij de Barbecue bij haar thuis.
Nadat we bij de bibliotheek klaar waren zijn we naar het huis van Becky en haar man Kraig gereden. Ze wonen een kilometer of 14 ten westen van South Whitley en hebben een prachtige boerderij, midden in de sojaboon- en maisvelden. Hun zonen, Cody en Chase, en hun dochter Megan kwamen ook, net als Kraigs ouders en Becky’s moeder. Na een uurtje kwamen ook Tom en Lula. We hebben een vreselijk gezellige avond gehad, kilo’s vlees gingen op de bbq, mais (voor veel Nederlanders toch nog een beetje veevoer, wij en de kinderen zijn er dol op), salades en als toe taart (bosbessen, kersen en appel, alles gemaakt door Bevky) met ijs. Ze hadden alles uit de kast getrokken om er een super avond van te maken, en dat is ze zeker gelukt. Ze hadden ons al aangeboden om daar te blijven overnachten in de camper, een aanbod waar graag gebruik van hebben gemaakt, het zou ons toch bijna een uur hebben gekost om terug te rijden naar de camping. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met de kinderen van Becky en Kraig, die allen begin twintig zijn.
Na een goede nachtrust en een uitgebreid Amerikaans ontbijt zijn we vanochtend met Becky meegeweest naar hun kerk. Michiel is thuisgebleven met Kraig. Het was wel weer apart om in een Amerikaanse kerk te zitten. De kerkgangers werden veel meer betrokken bij de dienst dan in Nederland, wij werden verwelkomt en door Becky voorgesteld. Ook hier waren weer een aantal mensen die de meeste artikelen in de krant hadden gelezen. Achter ons zat mr Hoppingartner, toen ik op Whitko highschool zat docent houtbewerken en tevens de tenniscoach van het jongens tennis team waarvan ik deel uitmaakte. Na afloop nog met een aantal mensen gepraat voor we weer naar Becky’s huis zijn gereden.
Uiteindelijk met pijn in ons hart van deze ongelooflijk gastvrije familie afscheid genomen. Zodra we weer in de buurt zijn hebben ze direct alles klaar staan om ons te ontvangen, als Daniël (of Anna of Michiel) ooit een jaar naar het buitenland willen zijn ze bij hun welkom. We hebben nog even getwijfeld om daar toch nog een nachtje te blijven maar wilden heel graag nog naar Columbia City en zijn uiteindelijk toch vertrokken. In Columbia City was vandaag een Indiaanse Pow Wow. Wat we ervan begrepen was dit vroeger een beraad van verschillende stammen om samen allerlei dingen te bepalen en afspraken te 
maken. Nu wordt het voornamelijk gebruikt om de Amerikanen kennis te laten maken met de Indiaanse cultuur en ook om te zorgen dat bepaalde rituelen en gebruiken door gegeven blijven worden aan hun kinderen. Vooral de dansen met indiaans gezang en trommels was erg indrukwekkend. We hebben een tijd over het terrein rondgelopen en een paar kleine dingetjes gekocht. Tijdens de Pow Wow weer door een aantal mensen aangesproken die ons herkenden uit de krant. Het is wel erg leuk om de, tot nu toe, positieve reacties van allerlei mensen te horen. Na een avondeten van allerlei “leftovers” van de bbq van gisteren en het kampvuurtje waar ik het net al over had, verwacht ik dat het niet zo laat zal worden. We zijn allemaal aardig moe en de bedden lonken.
Zondag August 10th.
At this moment we’re just starting up our campfire for tonight after three wonderful but busy days. We couldn’t find the time to write so I’ll try to recall the most important things of the last three days.
Friday we had a quiet day at the campground. We went swimming at the lake and the kids had a perfect day, playing with sand and water and swimming. In the afternoon we went to the Post and Mail to meet Becky for the first time. Up till now we’ve only had contact via email. She made us feel at home immediately and took Esther and the kids on a tour through the building and after that she showed them were we could find the library, the splash pad and the Pow Wow. Meanwhile I checked email and put the last stories on our blog. After that we had some ice cream in town. The moment we were there we ran into Tom Peters, Jeff Peter’s brother. It was great to hear Jeff is doing well and we talked a bit about some different things and of course, about basketball as well. And yes, he remembered me, I was that skinny kid sitting on the bench every game, and yes, he was right. It was great talking to him.
Saturday was the reception at the library in South Whitley. Somewhere around twenty people showed up, according to Becky that was quite a good turn out. She explained that a lot of Americans, because they work long days and most of them five days a week, they only have the weekend to take care of things. Then there were some other activities going on around South Whitley and in the area. Some people we had spoken the last couple of days told us they wanted to come to the reception but had already made other plans. Although I was a bit nervous I think everything went well. Afterwards we could talk with all the people who were there, that was very nice. At the end Tom and Lula Rudd, walked in the room . They are the parents of Cheryl, my host mother in 1983-1984. Seeing them back was an amazing experience, we hugged and started talking about everything like we had seen each other for the last time just a few weeks ago. Because Lula had a reunion, they weren’t able to come earlier. Becky invited them to come to the BBQ at her place later on, and they did. Beside them Becky and Kraig’s daughter and two sons, Becky’s mother and Kraig parents were there. It was a wonderful evening with great food and homemade pie with ice cream for desert. We had a wonderful time and so did the kids. They kept Cody, Chase, Megan and Haley very busy but they all had a great time and quite some laughs. Becky suggested us staying there for the night and so we did, motor homes come in handy at moments like that.
This morning we went to church with Becky while Michiel stayed home with Kraig. We liked being there and noticed that the people are much more involved in the service than they are at home. After church we went back to Becky’s place were it was hard to say goodbye. We hesitated to stay a bit longer as well but because we really wanted to go to Columbia City that afternoon to see the Indian Pow Wow, we finally said goodbye to all of them and went on our way. What an incredible days we had with the Hands and they made us feel so welcome, thank you guys, we had a great time staying with you. Next time we’ll stay longer for sure, if you’ll have us.
The Pow Wow was fun to watch, of course, we don’t have anything like it at home. We were especially impressed by the singing, drums and dancing. It is good to see how the Indians, in this way, can keep their customs and traditions alive. Afterwards the kids played for a while at the splash pad before we went back to Chain O’Lakes were we finished our day with supper (leftovers from the BBQ) and, again, a campfire. Right now, everyone is tired and I guess we’ll all go to bed within the next half hour.
We zitten momenteel naast onze camper op de camping van Chain O’Lakes State Park in Albion, Indiana. De laatste paar dagen waren geweldig maar ook druk waardoor we geen tijd hadden om onze avonturen op papier te zetten. Vandaar nu een terugblik op vrijdag, zaterdag en vandaag.
Vrijdag hebben we een rustige dag voor de kinderen ingelast, we merken dat ze iedere keer toch weer tijd nodig hebben om alles te verwerken, het reizen, alle mensen die we tegenkomen en spreken, alle indrukken. Het is soms veel tegelijk waardoor ze die rust some heel erg nodig hebben. Esther is vanmorgen met de kinderen naar het strandje gelopen van het grootste van de 8 meren in dit park. Direct aan het meertje ligt een zandstrand, een terras met een klein restaurantje waar je wat dingen kan kopen om de inwendige mens te versterken. Ik heb zelf eerst aan het verhaal gewerkt wat ik morgen in de bibliotheek van South Whitley zou gaan vertellen, maar daarover later meer.
Tussen de middag ben ik met de camper naar het strandje gelopen waar e heerlijk een tijdje met zijn vijven in het zonnetje hebben gelegen en de kinderen met zand hebben gespeeld en gezwommen. Het was mooi om te zien dat ze heerlijk ontspannen met elkaar bezig waren. Om een uur of drie zijn we in de camper gestapt om richting Columbia City te rijden, we hadden een afspraak met Becky, van de Post and Mail, de krant die de artikelen heeft gepubliceerd. Tot nu toe hebben we al die tijd, vanaf december, alleen maar contact gehad via email. Toen we bij de krant binnenkwamen kwam Becky vrij snel aangelopen. Al snel werd er “gehugged” en hebben we een tijdje met Becky en haar baas zitten praten. Ik moest nog het een en ander op de computer doen en kon gebruik maken van hun systeem. Esther en de kinderen kregen een rondleiding door de drukkerij waar niet alleen de Post and Mail maar ook 4 andere kranten uit de omgeving worden gedrukt. De kinderen vonden het uiteraard erg interessant om te zien, de grote machines, rollen papier en alles wat er bij komt kijken om de kranten compleet gedrukt, gevouwen en gebundeld uit de machines te laten rollen. Daarna hebben we nog wat boodschappen gedaan en reden we naar het centrum van Columbia City op zoek naar een ijsje. Midden in het centrum, tegenover het gerechtsgebouw, was een koffieshop waar ze ook ijs verkochten. We bestelden ons ijsje en waren zeer verbaasd dat we niets hoefden te betalen, het was deze week “customer appreciation week” en iedereen kon deze hele week gratis ijsjes krijgen. We raakten aan de praat met de dame die ons hielp en al snel bleek dat ook zij artikelen in de krant hadden gelezen maar dat ze tevens de vriendin was van Tom Peters, de broer van Jeff Peters, die bij mij in het basketballteam van de school had gespeeld. We hadden een leuk gesprek over van alles en nog wat en het bleek dat Tom zich zelfs mij kon herinneren, ik was “the skinny kid, sitting on the bench every game”, misschien niet het grootste compliment maar wel de waarheid. Daarna terug naar de camping voor eten, kampvuurtje en naar bed.
Zaterdag was de dag dat de bibliotheek in South Whitley een receptie voor ons had geregeld. Het zou om 13.00 uur beginnen en omdat ik nog het een en ander moest voorbereiden hadden we afgesproken om er rond 12.00 aanwezig te zijn. Kennismaken met wat dames van de bieb, de powerpoint presentatie installeren en al snel was het één uur. Rond de twintig mensen kwamen opdagen, een aantal dat volgens Becky een goede opkomst was. Amerikanen hebben weinig vakantie, werken veelal fulltime, waardoor ze de weekeinden hard nodig hebben om thuis de zaken op orde te krijgen en om hun sociale contacten te onderhouden. Daarnaast waren er in de directe omgeving een aantal andere activiteiten gepland. In de voorgaande dagen maar ook op zondag kwamen we een aantal mensen tegen die dit bevestigden en aangaven dat ze graag aanwezig waren geweest maar dat ze andere bezigheden hadden waardoor het ze niet gelukt was.
In de powerpoint presentatie had ik foto’s gezet die ik in 1983 en 1984 had gemaakt met iedere keer daartussen foto’s van ons leven in Nederland. Daarbij heb ik het een en ander verteld over mijn jaar als uitwisselingsstudent, onze voorbereidingen op deze reis en wat we tot nu toe beleefd hebben. Ik was wel wat gespannen om iets vertellen voor een groep mensen in het Engels is wel weer anders dan in het Nederlands, maar volgens Esther ging het verder prima (en natuurlijk was ze geheel objectief).
Helemaal aan het eind kwamen Tom en Lula, de ouders van Cheryl, mijn hostmoeder, binnengelopen. Dat was wel een erg bijzonder moment, we werden direct door hun omhelst en ze hielden ons bijna niet meer los. We hebben direct over van alles en nog wat gepraat, de familie, het leven in South Whitley, de dingen die veranderd zijn, de mensen in het dorp, etc. Lula had een reunie van school waardoor ze niet eerder konden komen en waardoor ze ook direct weer weg moest. ’s Avonds hadden ze niets gepland en Becky heeft ze meteen uitgenodigd om ook langs te komen bij de Barbecue bij haar thuis.
Nadat we bij de bibliotheek klaar waren zijn we naar het huis van Becky en haar man Kraig gereden. Ze wonen een kilometer of 14 ten westen van South Whitley en hebben een prachtige boerderij, midden in de sojaboon- en maisvelden. Hun zonen, Cody en Chase, en hun dochter Megan kwamen ook, net als Kraigs ouders en Becky’s moeder. Na een uurtje kwamen ook Tom en Lula. We hebben een vreselijk gezellige avond gehad, kilo’s vlees gingen op de bbq, mais (voor veel Nederlanders toch nog een beetje veevoer, wij en de kinderen zijn er dol op), salades en als toe taart (bosbessen, kersen en appel, alles gemaakt door Bevky) met ijs. Ze hadden alles uit de kast getrokken om er een super avond van te maken, en dat is ze zeker gelukt. Ze hadden ons al aangeboden om daar te blijven overnachten in de camper, een aanbod waar graag gebruik van hebben gemaakt, het zou ons toch bijna een uur hebben gekost om terug te rijden naar de camping. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met de kinderen van Becky en Kraig, die allen begin twintig zijn.
Na een goede nachtrust en een uitgebreid Amerikaans ontbijt zijn we vanochtend met Becky meegeweest naar hun kerk. Michiel is thuisgebleven met Kraig. Het was wel weer apart om in een Amerikaanse kerk te zitten. De kerkgangers werden veel meer betrokken bij de dienst dan in Nederland, wij werden verwelkomt en door Becky voorgesteld. Ook hier waren weer een aantal mensen die de meeste artikelen in de krant hadden gelezen. Achter ons zat mr Hoppingartner, toen ik op Whitko highschool zat docent houtbewerken en tevens de tenniscoach van het jongens tennis team waarvan ik deel uitmaakte. Na afloop nog met een aantal mensen gepraat voor we weer naar Becky’s huis zijn gereden.
Uiteindelijk met pijn in ons hart van deze ongelooflijk gastvrije familie afscheid genomen. Zodra we weer in de buurt zijn hebben ze direct alles klaar staan om ons te ontvangen, als Daniël (of Anna of Michiel) ooit een jaar naar het buitenland willen zijn ze bij hun welkom. We hebben nog even getwijfeld om daar toch nog een nachtje te blijven maar wilden heel graag nog naar Columbia City en zijn uiteindelijk toch vertrokken. In Columbia City was vandaag een Indiaanse Pow Wow. Wat we ervan begrepen was dit vroeger een beraad van verschillende stammen om samen allerlei dingen te bepalen en afspraken te 
maken. Nu wordt het voornamelijk gebruikt om de Amerikanen kennis te laten maken met de Indiaanse cultuur en ook om te zorgen dat bepaalde rituelen en gebruiken door gegeven blijven worden aan hun kinderen. Vooral de dansen met indiaans gezang en trommels was erg indrukwekkend. We hebben een tijd over het terrein rondgelopen en een paar kleine dingetjes gekocht. Tijdens de Pow Wow weer door een aantal mensen aangesproken die ons herkenden uit de krant. Het is wel erg leuk om de, tot nu toe, positieve reacties van allerlei mensen te horen. Na een avondeten van allerlei “leftovers” van de bbq van gisteren en het kampvuurtje waar ik het net al over had, verwacht ik dat het niet zo laat zal worden. We zijn allemaal aardig moe en de bedden lonken.Zondag August 10th.
At this moment we’re just starting up our campfire for tonight after three wonderful but busy days. We couldn’t find the time to write so I’ll try to recall the most important things of the last three days.
Friday we had a quiet day at the campground. We went swimming at the lake and the kids had a perfect day, playing with sand and water and swimming. In the afternoon we went to the Post and Mail to meet Becky for the first time. Up till now we’ve only had contact via email. She made us feel at home immediately and took Esther and the kids on a tour through the building and after that she showed them were we could find the library, the splash pad and the Pow Wow. Meanwhile I checked email and put the last stories on our blog. After that we had some ice cream in town. The moment we were there we ran into Tom Peters, Jeff Peter’s brother. It was great to hear Jeff is doing well and we talked a bit about some different things and of course, about basketball as well. And yes, he remembered me, I was that skinny kid sitting on the bench every game, and yes, he was right. It was great talking to him.
Saturday was the reception at the library in South Whitley. Somewhere around twenty people showed up, according to Becky that was quite a good turn out. She explained that a lot of Americans, because they work long days and most of them five days a week, they only have the weekend to take care of things. Then there were some other activities going on around South Whitley and in the area. Some people we had spoken the last couple of days told us they wanted to come to the reception but had already made other plans. Although I was a bit nervous I think everything went well. Afterwards we could talk with all the people who were there, that was very nice. At the end Tom and Lula Rudd, walked in the room . They are the parents of Cheryl, my host mother in 1983-1984. Seeing them back was an amazing experience, we hugged and started talking about everything like we had seen each other for the last time just a few weeks ago. Because Lula had a reunion, they weren’t able to come earlier. Becky invited them to come to the BBQ at her place later on, and they did. Beside them Becky and Kraig’s daughter and two sons, Becky’s mother and Kraig parents were there. It was a wonderful evening with great food and homemade pie with ice cream for desert. We had a wonderful time and so did the kids. They kept Cody, Chase, Megan and Haley very busy but they all had a great time and quite some laughs. Becky suggested us staying there for the night and so we did, motor homes come in handy at moments like that.
This morning we went to church with Becky while Michiel stayed home with Kraig. We liked being there and noticed that the people are much more involved in the service than they are at home. After church we went back to Becky’s place were it was hard to say goodbye. We hesitated to stay a bit longer as well but because we really wanted to go to Columbia City that afternoon to see the Indian Pow Wow, we finally said goodbye to all of them and went on our way. What an incredible days we had with the Hands and they made us feel so welcome, thank you guys, we had a great time staying with you. Next time we’ll stay longer for sure, if you’ll have us.
The Pow Wow was fun to watch, of course, we don’t have anything like it at home. We were especially impressed by the singing, drums and dancing. It is good to see how the Indians, in this way, can keep their customs and traditions alive. Afterwards the kids played for a while at the splash pad before we went back to Chain O’Lakes were we finished our day with supper (leftovers from the BBQ) and, again, a campfire. Right now, everyone is tired and I guess we’ll all go to bed within the next half hour.
1 opmerking:
lieve mensen, wat ontzettend leuk om steeds al jullie verhalen te lezen. We missen jullie wel echt hoor, en zien uit naar jullie thuiskomst, maar we wensen jullie nog een heerlijke tijd in Amerika.
Wij hebben nu ook vakantie. We gaan dagjes uit, en het is ontzettend gezellig. We voetballen elke avond in de tuin, en de tuinhaard gaat ook vaak aan. Lekker worstjes grillen boven het kampvuur, de kids vinden het geweldig, en wij natuurlijk ook! We zijn al wezen zwemmen in een centerparcs zwembad, morgen gaan we ontbijten bij de ikea en daarna naar een speelpark in Eindhoven. We hebben er allemaal zin in.
Tot gauw lieve mensen, voor iedereen daar een big hug van ons allemaal uit Dodewaard!!!
liefs!
Een reactie posten